Obraz ISO DVD Fedory jest dużym plikiem.

Jeśli zamierzasz pobrać obraz ISO DVD Fedory, pamiętaj, że nie wszystkie narzędzia służące do pobierania plików są przystosowane do plików o rozmiarze większym niż 2 GB. Programy wget 1.9.1-16 i nowsze, curl oraz ncftpget nie posiadają tego ograniczenia. BitTorrent jest inną metodą pobierania dużych plików. Aby dowiedzieć się więcej o pobieraniu i używaniu plików torrent, odwiedź http://torrent.fedoraproject.org/.

Anaconda zapyta, czy sprawdzić nośnik instalacyjny po wybraniu Zainstaluj lub zaktualizuj istniejący system podczas uruchamiania z nośnika instalacyjnego.

Na nośniku Live Fedory naciśnij dowolny klawisz podczas początkowego odliczania, przywołując menu opcji uruchamiania. Wybierz Sprawdź i uruchom, aby wykonać test nośnika. Można użyć nośnika instalacyjnego do sprawdzenia nośnika Live Fedory. Anaconda zapyta podczas testu nośnika, czy sprawdzić inne nośniki poza tym, z którego Anaconda jest uruchomiona. Aby przetestować inny nośnik, wybierz wysuń, aby wysunąć włożony nośnik, i zastąp go nośnikiem, który chcesz przetestować.

Wykonaj ten test dla każdego nowego nośnika instalacyjnego lub Live.

Projekt Fedora zaleca wykonanie tego testu przed zgłoszeniem błędów dotyczących instalacji. Wiele zgłaszanych błędów są spowodowane niewłaściwie nagranymi płytami CD lub DVD.

W rzadkich przypadkach procedura testowania może zgłaszać niektóre używalne płyty jako wadliwe. Często jest to spowodowane przez oprogramowanie do nagrywania płyt, które nie dołącza części nagrywanego pliku ISO.

	BitTorrent automatycznie sprawdza integralność plików.
	Jeśli używasz BitTorrenta, wszystkie pliki, które pobierasz są automatycznie sprawdzane. Po pobraniu pliku nie musisz już go sprawdzać. Kiedy nagrasz CD lub DVD, wciąż powinieneś użyć mediacheck, aby sprawdzić integralność nośnika.

Innym powodem nieudanej instalacji może być wadliwa pamięć. Aby wykonać test pamięci przed zainstalowaniem Fedory, naciśnij Enter, aby przejść do menu startowego i wybierz Test pamięci. Ta opcja uruchamia samodzielne oprogramowanie testujące pamięć Memtest86 zamiast Anacondy. Testowanie pamięci Memtest86 trwa, dopóki nie zostanie wciśnięty klawisz Esc.

Fedora 10 obsługuje graficzne instalacje FTP i HTTP. Obraz instalatora musi jednak znajdować się w pamięci RAM, bądź też pojawić się na lokalnej pamięci masowej, takiej jak instalacyjna płyta DVD lub nośnik Live. Zatem tylko systemy z więcej niż 192 MB RAM-u lub uruchamiane z instalacyjnej płyty DVD lub nośnika Live mogą używać graficznego instalatora. W systemach posiadających 192 MB lub mniej RAM-u automatycznie wykorzystywany jest instalator tekstowy. Jeśli wolisz używać instalatora tekstowego, wpisz linux text po znaku zachęty boot:.

Zobacz http://fedoraproject.org/wiki/DistributionUpgrades, aby uzyskać szczegółowe zalecane procedury aktualizowania Fedory.

/sbin/blkid

/dev/hdd1: LABEL="/boot"
	    UUID="ec6a9d6c-6f05-487e-a8bd-a2594b854406" SEC_TYPE="ext2"
	    TYPE="ext3" 

su -c 'e2label /dev/example f7-slash'

su -c 'cp /etc/fstab /etc/fstab.orig' su -c 'gedit /etc/fstab'

LABEL=f7-slash  /  ext3  defaults  1
	    1

su -c 'gedit /boot/grub/grub.conf'

kernel /vmlinuz-2.6.20-1.2948.fc6 ro
	    root=LABEL=f7-slash rhgb quiet

2.1.4.3. Aktualizacje kontra świeże instalacje

Ogólnie rzecz biorąc, świeże instalacje są bardziej zalecane niż aktualizacje, zwłaszcza dla systemów, które posiadają oprogramowania z repozytoriów firm trzecich. Takie pakiety pozostające z poprzednich instalacji mogą nie działać tak, jak oczekujesz na zaktualizowanym systemie Fedora. Jeśli mimo wszystko zdecydujesz się na wykonanie aktualizacji, poniższe informacje mogą być pomocne:

Przed aktualizacją wykonaj pełną kopię zapasową systemu. Chroń zwłaszcza /etc, /home i możliwie /opt oraz /usr/local, jeśli są tam zainstalowane własne pakiety. Możesz używać wielu systemów z "klonem" starej instalacji na alternatywnych partycjach, aby można było do niego wrócić. W takim przypadku utwórz alternatywny nośnik startowy, taki jak dyskietka startowa GRUB-a.

	Kopie zapasowe konfiguracji
	Kopie zapasowe konfiguracji w /etc są również użyteczne w rekonstruowaniu ustawień systemu po świeżej instalacji.

Po zakończeniu aktualizacji wykonaj następujące polecenie:

rpm -qa --last > RPM-y_wg_czasu_instalacji.txt

Sprawdź koniec wyjścia dla pakietów, które poprzedzają aktualizację. Usuń lub zaktualizuj te pakiety, które pochodzą z repozytoriów firm trzecich lub zajmij się nimi w inny sposób, jeśli jest to potrzebne. Niektóre poprzednio zainstalowane pakiety mogą nie być więcej dostępne w skonfigurowanych repozytoriach. Aby wyświetlić listę tych pakietów, użyj następującego polecenia:

su -c 'yum list extras'

Używając pliku konfiguracji kickstart przez HTTP, pobranie go może się nie powieść z błędem wskazującym na niemożliwość odebrania tego pliku. Naciśnij przycisk OK kilka razy bez modyfikowania, aby nadpisać ten błąd. Jako obejście błędu użyj jednej z pozostałych obsługiwanych metod pobierania konfiguracji kickstart.

Aplikacja Pierwsze uruchomienie wymaga utworzenia zwykłego użytkownika systemu. GDM nie pozwala już na logowanie użytkownika root do środowiska graficznego.

Jeśli podczas instalacji wybrano mechanizm uwierzytelniania sieciowego, aplikacja Pierwsze uruchomienie nie wymaga utworzenia lokalnego, zwykłego użytkownika.

Aby uzyskać listę obecnie dostępnych obrazów i instrukcję ich używania, zobacz:

http://fedoraproject.org/wiki/CustomSpins

Aby uruchomić obraz Live Fedory, włóż nośnik do komputera i uruchom go ponownie. Aby zalogować się i używać środowiska graficznego, podaj nazwę użytkownika fedora. Na tym koncie nie ma hasła. Obrazy Live oparte na GNOME logują się automatycznie po jednej minucie, więc użytkownicy mają czas na wybranie preferowanego języka. Jeśli chcesz zainstalować zawartość obrazu Live na dysku twardym po zalogowaniu, naciśnij na ikonie Zainstaluj na dysku twardym na pulpicie.

Aby sprawdzić nośnik Live Fedory, naciśnij dowolny klawisz podczas początkowego odliczania, aby wyświetlić menu opcji uruchamiania. Wybierz Sprawdź i uruchom, aby wykonać test nośnika.

Wykonaj ten test dla każdego nowego nośnika Live.

Aby wykonać instalację obrazów Live w trybie tekstowym użyj polecenia liveinst w konsoli.

Innym sposobem na używanie tych obrazów Live Fedory jest umieszczenie ich na dysku USB. Aby to zrobić, użyj interfejsu graficznego liveusb-creator. Użyj narzędzia Dodaj/usuń oprogramowanie, aby znaleźć i zainstalować liveusb-creator. Aby zainstalować używając yuma:

su -c 'yum install liveusb-creator'

Zamiast narzędzia graficznego można użyć interfejsu wiersza poleceń z pakietu livecd-tools. Wykonaj skrypt livecd-iso-to-disk:

/usr/bin/livecd-iso-to-disk /ścieżka/do/pliku/live.iso /dev/sdb1

Zastąp /dev/sdb1 partycją, na której chcesz umieścić obraz.

Ten proces nie usunie danych; wszelkie dane znajdujące się na dysku USB zostaną zachowane.

Wersja tego narzędzia jest dostępna także dla systemu Windows, co umożliwia użytkownikom wypróbowanie lub migrowanie do Fedory.

Obsługa przechowywania stałego folderu /home razem z pozostałym systemem została dodana w Fedorze 10. Zawiera obsługę szyfrowania /home, aby chronić system w razie utraty lub kradzieży dysku USB. Aby użyć tej funkcji, pobierz obraz Live i wykonaj następując polecenie:

livecd-iso-to-disk --home-size-mb 512 /ścieżka/do/pliku/live.iso /dev/sdb1

Zastąp /dev/sdb1 partycją, na której chcesz umieścić obraz.

Zastąp 512 wybranym rozmiarem trwałego folderu /home w megabajtach. Skrypt powłoki livecd-iso-to-disk jest przechowywany w folderze LiveOS na obrazie CD. Nośnik USB musi posiadać wystarczającą ilość wolnego miejsca dla obrazu Live Fedory i na wszelkie dane przechowywane na nośniku. Domyślnie szyfruje to dane i prosi o użycie długiego hasła. Jeśli nie chcesz szyfrować folderu /home, możesz podać opcję --unencrypted-home.

Zauważ, że późniejsze uruchomienia livecd-iso-to-disk zachowują folder /home utworzony na dysku USB. Można więc dalej go używać, nawet po zmianie obrazu Live.

Obsługa trwałości zmian na obrazach Live istnieje w Fedorze 9 i późniejszych. Używane jest głównie do uruchamiania z obrazu Live Fedory na dysku USB i przechowywania zmian na tym samym urządzeniu. Aby to zrobić, pobierz obraz Live Fedory i wykonaj następujące polecenie:

livecd-iso-to-disk --overlay-size-mb 512 /ścieżka/do/pliku/live.iso /dev/sdb1

Zastąp /dev/sdb1 partycją, na której chcesz umieścić obraz.

Zastąp 512 wybranym rozmiarem trwałych danych w megabajtach. Skrypt powłoki livecd-iso-to-disk jest przechowywany w folderze LiveOS na obrazie CD. Nośnik USB musi posiadać wystarczającą ilość wolnego miejsca dla obrazu Live Fedory i na wszelkie dane przechowywane na nośniku.

Fedora 10 zawiera obsługę umieszczania obrazu Live na obrazie USB i uruchamiania go na sprzęcie Apple'a opartym na Intelu. W odróżnieniu od większości komputerów x86, te niestety wymagają ponownego sformatowania używanego dysku USB. Aby ustawić dysk USB, wykonaj te polecenie:

/usr/bin/livecd-iso-to-disk --mactel /ścieżka/do/pliku/live.iso /dev/sdb1

Zastąp /dev/sdb1 partycją, na której chcesz umieścić obraz.

Zauważ, że wszystkie pozostałe parametry narzędzia livecd-iso-to-disk opisane powyżej mogą być używane także tutaj.

Obrazy Live Fedory różnią się od normalnej instalacji Fedory, tak jak pokazano poniżej.

Z http://fedoraproject.org/wiki/ForbiddenItems:

RPM obsługuje równoległe instalacje wielu architektur tego samego pakietu. Domyślna lista pakietów, taka jak rpm -qa może wyświetlać podwójne pakiety, ponieważ architektura nie jest wyświetlana. Zamiast tego użyj polecenia repoquery, części pakietu yum-utils, który domyślnie wyświetla architekturę. Aby zainstalować yum-utils, wykonaj następujące polecenie:

      su -c 'yum install yum-utils'
    

Aby wyświetlić wszystkie pakiety z ich architekturą używając rpm, wykonaj następujące polecenie:

      rpm -qa --queryformat "%{name}-%{version}-%{release}.%{arch}\n"
    

To ustawienie zmienia domyślne zapytanie, aby wyświetlało architekturę. Dodaj to do /etc/rpm/macros (dla ustawienia systemowego) lub ~/.rpmmacros (dla ustawienia konkretnego użytkownika).

      %_query_all_fmt %%{name}-%%{version}-%%{release}.%%{arch}
    

Ta sekcja omawia różne specyficzne informacje o Fedorze i platformie sprzętowej x86.

Ta sekcja omawia różne specyficzne informacje o platformie sprzętowej x86_64.

Ta sekcja omawia różne specyficzne informacje o Fedorze i platformie sprzętowej PPC (PowerPC).

Fedora 10 używa sterownika wejścia

evdev

jako standardowego sterownika myszy i klawiatury serwera X Window. Ten sterownik działa za pomocą HAL, aby dostarczyć stałą konfigurację dla każdego urządzenia, co umożliwia dodawania lub usuwanie urządzeń podczas uruchamiania.

Odwiedź stronę sterowników Xorg firm trzecich, aby uzyskać szczegółowe wskazówki dotyczące używania sterowników obrazu firm trzecich.

http://fedoraproject.org/wiki/Xorg/3rdPartyVideoDrivers

http://who-t.blogspot.com/2008/07/input-configuration-in-nutshell.html -- konfiguracja evdev.

Menu GRUB-a nie jest już wyświetlane podczas uruchamiania, poza komputerami posiadającymi dwa systemy operacyjne. Aby wyświetlić menu, przytrzymaj klawisz Shift przed wczytaniem jądra (dowolny klawisz działa, ale użycie Shifta jest najbezpieczniejsze).

Plymouth jest systemem graficznego uruchamiania debiutującym z Fedorą 10.

Fedora 10 uruchamia się szybciej dzięki ulepszeniom w procesie uruchamiania.

Ustawianie trybu w jądrze (KMS) może być domyślnie włączone lub wyłączone w sterowniku DRM albo podczas uruchamiania systemu.