ສ່ວນເສີມຄວາມເປັນໂມດູນຂອງ Fedora

ການປ່ຽນແປງນີ້ໄດ້ນຳສະເໜີສາມ ຄັງເກັບທາງເລືອກໃໝ່ສຳລັບຊອບແວເວີຊັນເພີ່ມເຕີມ ທີ່ສົ່ງມອບໃນຮູບແບບຂອງໂມດູນສະຕຣີມ.

ໂມດູນ ແມ່ນກຸ່ມຂອງແພັກເກັດທີ່ລວມຕົວເປັນແອັບພລິເຄຊັນ, ຊຸດພາສາ, ຫຼື ກຸ່ມຂອງແພັກເກັດທີ່ເໝາະສົມໃນການສົ່ງມອບຮ່ວມກັນ. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ໂມດູນ nodejs.

ສະຕຣີມ ແມ່ນລຳດັບຂອງເວີຊັນທີ່ສາມາດໃຊ້ງານຮ່ວມກັບເວີຊັນເກົ່າໄດ້. ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: nodejs ສອງສະຕຣີມ — ເວີຊັນ 6.x ແລະ ເວີຊັນ 8.x ທີ່ເຂົ້າກັນໄດ້.

ເຄື່ອງມືຝັ່ງຜູ້ໃຊ້ (DNF) ໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ສາມາດຈັດການຊອບແວຫຼາຍສະຕຣີມໄດ້. ຜູ້ໃຊ້ສາມາດເລືອກສະຕຣີມທີ່ເໝາະສົມກັບການໃຊ້ງານຂອງຕົນເອງ ແລະ DNF ຈະຮັບປະກັນວ່າ:

ຫາກຜູ້ໃຊ້ເລືອກທີ່ຈະບໍ່ສົນໃຈກັບໂມດູນ ແລະ ສະຕຣີມ, ເຂົາເຈົ້າກໍຈະໄດ້ຮັບເວີຊັນມາດຕະຖານຂອງຊຸດແຈກຈ່າຍຄືເກົ່າ. ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ ຄວາມເປັນໂມດູນສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີການປ່ຽນແປງຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ.

ນອກຈາກນີ້, ການອັບເກຣດ Fedora ທີ່ຕິດຕັ້ງໄວ້ແລ້ວ ຈະບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງມີຂັ້ນຕອນພິເສດໃດໆ ເພາະວ່າບໍ່ມີການປ່ຽນແປງໃນຄັງເກັບຫຼັກຂອງ Fedora. ເນື້ອໃນໃໝ່ແມ່ນຢູ່ໃນຄັງເກັບແຍກຕ່າງຫາກທີ່ເປັນທາງເລືອກທັງໝົດ.

ຜູ້ໃຊ້ແຕ່ລະຄົນມີຄວາມຕ້ອງການທີ່ແຕກຕ່າງກັນ. ນັກພັດທະນາຕ້ອງການເວີຊັນຫຼ້າສຸດເທົ່າທີ່ຈະເປັນໄປໄດ້, ສ່ວນຜູ້ດູແລລະບົບຕ້ອງການຄວາມສະຖຽນໃນໄລຍະຍາວ.

ຄວາມເປັນໂມດູນເຮັດໃຫ້ບາງສ່ວນຂອງລະບົບເຄື່ອນໄຫວຊ້າລົງ ແລະ ບາງສ່ວນເຄື່ອນໄຫວໄວຂຶ້ນ — ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ໃຊ້ສາມາດເລືອກຄວາມໄວທີ່ເໝາະສົມຂອງແຕ່ລະສ່ວນຕາມການໃຊ້ງານຂອງຕົນເອງ.

ໂມດູນສາມາດມີວົງຈອນຊີວິດທີ່ເປັນເອກະລາດຈາກ Fedora ລຸ້ນຫຼັກ. ເລີ່ມຈາກລຸ້ນໜ້າເປັນຕົ້ນໄປ, ຈະສາມາດສ້າງໂມດູນໃຫ້ຮອງຮັບ Fedora ຫຼາຍລຸ້ນໄດ້ ຍ້ອນການເຮັດວຽກຂອງ Stream Expansion.

ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າ ຜູ້ໃຊ້ຈະສາມາດອັບເກຣດເປັນ Fedora ເວີຊັນໃໝ່ໄດ້ ໃນຂະນະທີ່ຍັງຮັກສາສະຕຣີມຊອບແວທີ່ຈຳເປັນສຳລັບແອັບພລິເຄຊັນຂອງເຂົາເຈົ້າໄວ້ຄືເກົ່າ. ສິ່ງນີ້ຈະເປັນປະໂຫຍດຢ່າງຍິ່ງສຳລັບ Fedora Server.