Anaconda Kullanarak Kurma

Bu bölümde, Anaconda kurucusunu kullanarak Fedora kurmak için adım adım talimatlar verilmektedir. Bu bölümün büyük bölümü, grafiksel kullanıcı arayüzünü kullanarak kurulumu açıklamaktadır. Grafiksel ekranı olmayan sistemler için bir metin modu da bulunmaktadır, ancak bu mod belirli yönlerden sınırlıdır (örneğin, metin modunda özel bölümlendirme mümkün değildir).

Sisteminizde grafiksel modu kullanamıyorsanız aşağıdakilerden birini yapabilirsiniz:

  • Kickstart ile Kurulumu Otomatikleştirme bölümünde açıklandığı gibi kurulumu otomatikleştirmek için Kickstart kullanın

  • Grafiksel ekranı olan başka bir bilgisayardan VNC (Virtual Network Computing) protokolünü kullanarak kurulum sistemine bağlanarak grafiksel kurulumu uzaktan gerçekleştirin - VNC Kullanarak Kurma bölümüne bakın

Anaconda’ya Giriş

Fedora kurucusu, Anaconda, paralel yapısı nedeniyle diğer işletim sistemi kurulum programlarının çoğundan farklıdır. Çoğu kurucu sabit bir yol izler: önce dilinizi seçmelisiniz, sonra ağı yapılandırırsınız, sonra kurulum türünü, sonra bölümlendirmeyi vs. Herhangi bir zamanda ilerlemenin genellikle tek bir yolu vardır.

Anaconda'da önce sadece dilinizi ve yerel ayarınızı seçmeniz gereklidir ve ardından kurulumun çoğu yönünü istediğiniz sırayla yapılandırabileceğiniz merkezi bir ekran sunulmaktadır. Ancak bu, kurulum işleminin tüm bölümleri için geçerli değildir - örneğin, bir ağ konumundan kurulum yaparken, kurulacak paketleri seçebilmeniz için önce ağı yapılandırmanız gerekmektedir.

Bazı ekranlar donanımınıza ve kurulumu başlatmak için kullandığınız ortam türüne bağlı olarak otomatik olarak yapılandırılacaktır. Herhangi bir ekrandaki algılanan ayarları yine de değiştirebilirsiniz. Otomatik olarak yapılandırılmamış ve bu nedenle kuruluma başlamadan önce ilgilenmenizi gerektiren ekranlar bir ünlem işareti ile işaretlenmiştir. Bu ayarları yapılandırmayı tamamlamadan asıl kurulum işlemini başlatamazsınız.

Bazı ekranlarda ek farklılıklar görülür; özellikle özel bölümlendirme işlemi diğer Linux dağıtımlarından çok farklıdır. Bu farklılıklar her ekranın alt bölümünde açıklanmaktadır.

Kurulum Sırasında Konsollar ve Günlük Kaydı

Aşağıdaki bölümlerde, kurulum sırasında günlüklere ve etkileşimli bir kabuğa nasıl erişileceği açıklanmaktadır. Bu, sorunları giderirken yararlıdır, ancak çoğu durumda gerekli olmamalıdır.

Konsollara Erişme

Fedora kurucusu, ana arayüze ek olarak kullanabileceğiniz birkaç pencereyi görüntülemek ve denetlemek için tmux terminal çoklayıcısını kullanmaktadır. Bu pencerelerin her biri farklı bir amaca hizmet eder - kurulum sırasında herhangi bir sorunu gidermek için kullanılabilecek birkaç farklı günlük kaydını görüntüler ve pencerelerden biri, bir önyükleme seçeneği veya Kickstart komutu kullanılarak özel olarak devre dışı bırakılmadığı sürece root ayrıcalıklarına sahip etkileşimli bir kabuk istemi sağlar.

Genel olarak, bir kurulum sorununu teşhis etmeniz gerekmediği sürece öntanımlı grafiksel kurulum ortamından ayrılmak için hiçbir neden yoktur.

Terminal çoklayıcı birinci sanal konsolda çalışmaktadır. Gerçek kurulum ortamından tmux'a geçmek için Ctrl+Alt+F1 tuşlarına basın. Altıncı sanal konsolda çalışan ana kurulum arayüzüne geri dönmek için Ctrl+Alt+F6 tuşlarına basın.

Metin modunda kurulumu seçerseniz birinci sanal konsolda (tmux) başlayacaksınız, ve altıncı konsola geçtiğinizde grafiksel arayüz yerine bir kabuk istemi açılacaktır.

tmux'u çalıştıran konsolda 5 pencere vardır; içerikleri, onlara erişmek için kullanılan klavye kısayollarıyla birlikte aşağıdaki tabloda açıklanmıştır. Klavye kısayollarının iki bölümden oluştuğunu unutmayın: önce Ctrl+b tuşlarına basın, ardından her iki tuşu da bırakın ve kullanmak istediğiniz pencerenin sayı tuşuna basın.

Sonraki tmux penceresine geçmek için Ctrl+b n, önceki tmux penceresine geçmek için Ctrl+b p tuşlarını da kullanabilirsiniz.

Table 1. Kullanılabilir tmux pencereleri
Kısayol İçerik

Ctrl+b 1

Ana kurulum programı penceresi. Metin tabanlı istemler (metin modunda kurulum sırasında veya VNC doğrudan modunu kullanıyorsanız) ve ayrıca bazı hata ayıklama bilgilerini içerir.

Ctrl+b 2

root ayrıcalıklarına sahip etkileşimli kabuk istemi.

Ctrl+b 3

Kurulum günlük kaydı; /tmp/anaconda.log dosyasında saklanan mesajları görüntüler.

Ctrl+b 4

Depolama günlük kaydı; /tmp/storage.log dosyasında saklanan, çekirdek ve sistem hizmetlerinden gelen depolama aygıtlarıyla ilgili mesajları görüntüler.

Ctrl+b 5

Program günlük kaydı; `/tmp/program.log ` dosyasında saklanan, diğer sistem programlarından gelen mesajları görüntüler.

Anaconda, tanılama bilgilerini tmux pencerelerinde görüntülemenin yanı sıra, kurulum sisteminden başka bir yere aktarılabilen birkaç günlük kaydı dosyası oluşturur. Bu günlük kaydı dosyaları, Kurulum Sırasında Oluşturulan Günlük Kaydı Dosyaları bölümünde açıklanmaktadır ve bunları kurulum sisteminden aktarma talimatları, Günlük Kaydı Dosyalarını Kurulum Sisteminden Aktarma bölümünde bulunabilir.

Ekran Görüntülerini Kaydetme

Geçerli ekranı yakalamak için grafiksel kurulum sırasında istediğiniz zaman Shift+Print Screen tuşlarına basabilirsiniz. Bu ekran görüntüleri /tmp/anaconda-screenshots dizinine kaydedilir.

Ayrıca, kurulum işleminin her adımını otomatik olarak yakalamak ve kaydetmek için Kickstart dosyasında autostep --autoscreenshot komutunu kullanabilirsiniz. Ayrıntılar için autostep (isteğe bağlı) - Her Ekrandan Geçin bölümüne bakın.

Metin Modunda Kurma

Metin modu kurulumu, Fedora kurmak için etkileşimli, grafiksel olmayan bir arayüz sunmaktadır. Bu, grafiksel özellikleri olmayan sistemlerde yararlı olabilir; ancak, metin tabanlı bir kuruluma başlamadan önce daima kullanılabilir alternatifleri göz önünde bulundurmalısınız. Metin modu, kurulum sırasında yapabileceğiniz seçimler konusunda sınırlıdır.

Kurulum sisteminde grafiksel bir ekran olmasa bile kullanılabilen, metin moduna alternatif iki tane seçenek vardır. Kurulum sistemine VNC kullanarak bağlanabilir ve uzaktan etkileşimli bir grafiksel kurulum gerçekleştirebilirsiniz (VNC Kullanarak Kurma) veya kurulumu otomatik olarak gerçekleştirmek için bir Kickstart dosyası oluşturabilirsiniz (Kickstart ile Kurulumu Otomatikleştirme).

Metin tabanlı kurulum sırasında ana menü.
Figure 1. Metin Modunda Kurulum

Metin modunda kurulum, grafiksel kuruluma benzer bir model izlemektedir: Tek bir sabit ilerleme süreci yoktur; ana durum ekranını kullanarak birçok ayarı istediğiniz sırada yapılandırabilirsiniz. Otomatik olarak veya sizin tarafınızdan yapılandırılmış olan ekranlar [x] ile işaretlenir, ve kurulum başlamadan önce ilgilenmenizi gerektiren ekranlar [!] ile işaretlenir. Kullanılabilir komutlar, kullanılabilir seçenekler listesinin altında görüntülenmektedir.

Etkileşimli metin modunda kurulumun kısıtlamaları:

  • Kurucu her zaman İngilizce dilini ve ABD İngilizce klavye düzenini kullanacaktır. Dil ve klavye ayarlarınızı yapılandırabilirsiniz, ancak bu ayarlar sadece kurulacak sisteme uygulanacaktır, kurulum süresince geçerli olmayacaktır.

  • Gelişmiş depolama yöntemlerini (LVM, yazılımsal RAID, FCoE, zFCP ve iSCSI) yapılandıramazsınız.

  • Özel bölümlendirme yapılandırmak mümkün değildir; otomatik bölümlendirme ayarlarından birini kullanmanız gerekmektedir. Önyükleyicinin nereye kurulacağını da yapılandıramazsınız.

Metin modunda kurulumu başlatmak için, önyükleme menüsündeki önyükleme komut satırında veya PXE sunucusu yapılandırmanızda kullanılan inst.text önyükleme seçeneğiyle kurulumu başlatın. Önyükleme ve önyükleme seçeneklerini kullanma hakkında bilgi için Kurulumu Önyükleme bölümüne bakın.

Grafiksel Kullanıcı Arayüzünde Kurma

Grafiksel kurulum arayüzü, elle Fedora kurmak için tercih edilen yöntemdir. Özel bölümlendirme ve gelişmiş depolama yapılandırması da dahil olmak üzere kullanılabilir tüm ayarlar üzerinde tam denetim sahibi olmanızı sağlar ve ayrıca İngilizce dışındaki birçok dilde yerelleştirildiği için kurulumun tamamını farklı bir dilde gerçekleştirmenize izin verir. Grafiksel mod, sistemi yerel ortamdan (CD, DVD veya USB flash sürücü) önyüklediğinizde öntanımlı olarak kullanılır.

Aşağıdaki bölümlerde, kurulum işleminde kullanılabilecek tüm ekranlar açıklanmaktadır. Kurucunun paralel yapısı nedeniyle, ekranların çoğunun burada açıklandığı sırada tamamlanması gerekmediğini unutmayın.

Grafiksel arayüzdeki her ekran bir Yardım düğmesi içermektedir. Bu düğme, Yelp yardım tarayıcısını açarak Fedora Kurulum Kılavuzunun geçerli ekranla ilgili bölümünü görüntüler.

Grafiksel kurucuyu klavyenizle de denetleyebilirsiniz. Geçerli ekrandaki etkin denetim ögeleri (düğmeler, onay kutuları vb.) arasında geçiş yapmak için Tab ve Shift+Tab tuşlarını, listeler arasında gezinmek için Yukarı ve Aşağı, yatay araç çubukları veya tablo elemanları arasında gezinmek için Sol ve Sağ ok tuşlarını kullanın. Space veya Enter, vurgulanan bir ögeyi seçmek veya seçimden kaldırmak ve açılır menüleri genişletmek ve daraltmak için kullanılabilir.

Ayrıca, her bir ekrandaki ögeler ilgili kısayolları kullanılarak değiştirilebilir. Bu kısayollar, Alt tuşuna basılı tuttuğunuzda vurgulanır (altı çizilir); o ögeyi değiştirmek için Alt+X tuşlarına basın, burada X vurgulanan harftir.

Geçerli klavye düzeniniz sağ üst köşede görüntülenir. Öntanımlı olarak yalnızca bir düzen yapılandırılmıştır; Klavye Düzeni ekranında (Klavye Düzeni) birden fazlasını yapılandırırsanız, düzen göstergesine tıklayarak aralarında geçiş yapabilirsiniz.

Hoş Geldiniz Ekranı ve Dil Seçimi

Grafiksel kurucu başladıktan hemen sonra görüntülenen ilk ekran Hoş Geldiniz ekranıdır.

Dil seçimi seçeneklerini gösteren Hoş Geldiniz ekranının görüntüsü.
Figure 2. Hoş Geldiniz Ekranı

İlk olarak, sol taraftaki sütundan tercih ettiğiniz dili seçin ve ardından sağ taraftaki sütundan yerel ayarınızı seçin. Dilinizi aramak için 70’ten fazla dilin tam listesine bakmak yerine sol alt köşedeki metin giriş alanını kullanabilirsiniz.

Bu ekranda seçtiğiniz dil kurulum sırasında, ayrıca öntanımlı olarak kurulu sistemde kullanılacaktır. Kurulu sistemin dilini daha sonra değiştirebilirsiniz, ancak bu ekranda Devam Et düğmesini tıkladığınızda, geri dönüp kurucunun içinde kullanılan dili değiştiremezsiniz.

Listenin başında öntanımlı olarak bir dil seçilidir. Ağ erişimi bu noktada yapılandırılmışsa (örneğin, yerel ortam yerine bir ağ sunucusundan önyükleme yaptıysanız), önceden seçilen dil, GeoIP modülü kullanılarak otomatik konum algılamaya göre belirlenir. Alternatif olarak, önyükleme komut satırında veya PXE sunucu yapılandırmanızda inst.lang= seçeneğini kullandıysanız, bu dil öntanımlı olarak seçilecektir, ancak yine de değiştirebilirsiniz.

Dilinizi ve yerel ayarınızı seçtikten sonra, seçiminizi onaylamak ve Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary geçmek için Devam düğmesine tıklayın.

Bir Fedora ön sürümünü kuruyorsanız, Devam Et düğmesine tıkladıktan sonra kurulum ortamınızın ön sürüm durumu hakkında sizi uyaran bir mesaj görüntülenecektir. Kuruluma devam etmek için Kaderimi kabul ediyorum seçeneğine, veya kurulumdan çıkmak ve sisteminizi yeniden başlatmak için Beni buradan çıkar seçeneğine tıklayın.

Kurulum Özeti

Kurulum Özeti ekranı, kurulumun merkezi konumudur. Kurulum sırasında yapılandırılabilen seçeneklerin çoğuna buradan erişilebilir.

Kurulum Özeti ekranı
Figure 3. Kurulum Özeti

Ağ üzerinde bir kurulum deposu belirtmek için bir Kickstart veya önyükleme seçeneği kullandıysanız, ancak kurulumun başlangıcında kullanılabilir bir ağ yoksa, kurucu Kurulum Özeti ekranını görüntülemeden önce bir ağ bağlantısı ayarlamanız için Ağ Yapılandırması ekranını görüntüleyecektir.

Özet ekranı, kategorilere ayrılmış şekilde diğer ekranlara giden birkaç bağlantıdan oluşmaktadır. Bu bağlantılar, grafiksel olarak belirtilen birkaç farklı durumda olabilir:

  • Bir simgenin yanındaki uyarı sembolü (ünlem işareti olan sarı üçgen), kuruluma başlamadan önce o ekranla ilgilenmeniz gerektiği anlamına gelmektedir. Bu genellikle Kurulum Hedefi ekranında olur, çünkü öntanımlı bir otomatik bölümlendirme şekli olsa da, herhangi bir değişiklik yapmak istemeseniz bile bu seçimi her zaman en azından onaylamanız gerekmektedir.

  • Bir bağlantı gri renkteyse, kurucu şu anda bu bölümü yapılandırıyor demektir ve bu ekrana erişmeden önce yapılandırmanın bitmesini beklemeniz gerekmektedir. Bu genellikle Kurulum Kaynağı ekranındaki kurulum kaynağını değiştirdiğinizde ve kurucu yeni kaynak konumunu sorgularken ve kullanılabilir paketlerin bir listesini alırken olur.

  • Siyah metin içeren ve uyarı sembolü olmayan ekranlar, bu ekranla ilgilenmeniz gerekmediği anlamına gelmektedir. Bu ekranlarda ayarlarınızı yine de değiştirebilirsiniz, ancak kurulumu tamamlamak için bunu yapmanız gerekmez. Bu genellikle yerelleştirme ayarlarında olur, çünkü bunlar otomatik olarak algılanır veya dilinizi ve yerel ayarınızı seçtiğiniz önceki ekranda ayarlanır.

Özet ekranının altında bir uyarı mesajı görüntülenir ve en az bir öge henüz yapılandırılmamış olduğu sürece Kuruluma Başla düğmesi gri renkte görünür.

Kurulum Özeti ekranında birkaç simgenin ekran görüntüsü
Figure 4. Kurulum Özetindeki Simge Durumları

Ayrıca her ekranın başlığının altında, o ekranda yapılandırılmış olan ayarları gösteren açıklayıcı bir metin bulunur. Bu metin kırpılmış olabilir; bu durumda, fare imlecinizi üzerine getirin ve tam metne sahip bir araç ipucu görünene kadar bekleyin.

Kurulum Özetinde, kırpılmış bir açıklama ve tam metin içeren bir araç ipucu gösteren bir öge.
Figure 5. Kurulum Özetinde İpucu Metni

Kurulum için gereken her şeyi yapılandırdıktan sonra, Fedora kurmaya başlamak için Kuruluma Başla düğmesine basabilirsiniz. Bu sizi Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-progress bölümüne götürecektir. Bu düğmenin altındaki metnin dediği gibi, bu düğmeye basmadan önce sabit sürücünüze hiçbir şey yazılmayacağını unutmayın. İstediğiniz zaman Çık düğmesine basabilirsiniz; bu, kurucuda yaptığınız tüm değişiklikleri atacak ve sistemi yeniden başlatacaktır.

Tarih ve Saat

Tarih ve Saat ekranı, sisteminiz için saat ve tarihle ilgili ayarları yapılandırmanıza olanak tanımaktadır. Bu ekran, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-welcome bölümünde seçtiğiniz ayarlara göre otomatik olarak yapılandırılır, ancak kuruluma başlamadan önce tarih, saat ve konum ayarlarınızı değiştirebilirsiniz.

Tarih ve Saat ekranının görüntüsü
Figure 6. Tarih ve Saat

İlk olarak, ekranın sol üst köşesindeki açılır menüyü kullanarak Bölge seçiminizi yapın. Ardından, Şehir seçiminizi yapın, veya aynı saat diliminde bulunduğunuz yere en yakın şehri seçin. Belirli bir konumun seçilmesi, Fedora’nın, gün ışığından yararlanma saati için otomatik saat değişiklikleri de dahil olmak üzere, zamanınızın her zaman doğru ayarlanmasını sağlamasına yardımcı olur.

Konumunuzu belirli bir bölgeye ayarlamadan Greenwich Ortalama Saati’ne (GMT) göre bir saat dilimi de seçebilirsiniz. Bunu yapmak için bölgenizi Etc olarak seçin.

Şehirlerin ve bölgelerin listesi, Internet Assigned Numbers Authority (IANA) tarafından sağlanan, kamu malı olan Zaman Dilimi Veri Tabanından (tzdata) gelmektedir. Fedora Projesi bu veri tabanına şehir veya bölge ekleyemez. Daha fazla bilgiyi IANA resmi web sitesinde bulabilirsiniz.

Ekranın sağ üst köşesindeki Ağ Saati etiketli anahtar, Ağ Saati Protokolünü (NTP) kullanarak ağ üzerinden saat eşzamanlamasını etkinleştirmek veya devre dışı bırakmak için kullanılabilir. Bu seçeneğin etkinleştirilmesi, sistem internete erişebildiği sürece sistem saatinizi doğru tutacaktır. Öntanımlı olarak, dört NTP havuzu yapılandırılmıştır; anahtarın yanındaki dişli çark düğmesini tıklayarak başkalarını ekleyebilir ve öntanımlıları devre dışı bırakabilir veya kaldırabilirsiniz.

Sistem yapılandırmanıza NTP havuzları eklemenizi veya kaldırmanızı sağlayan bir iletişim penceresi
Figure 7. Kullanmak için NTP sunucuları ekle ve işaretle iletişim penceresi

Ağ üzerinden saat eşzamanlamasını devre dışı bırakırsanız, ekranın altındaki denetimler etkin hale gelecek ve geçerli saati ve tarihi elle ayarlayabileceksiniz.

Saat ve tarih ayarlarınızı yapılandırdıktan sonra, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary dönmek için sol üst köşedeki Bitti düğmesine basın.

Klavye Düzeni

Klavye Düzeni ekranı, sisteminiz için bir veya daha fazla klavye düzeni ayarlamanıza ve bunlar arasında geçiş yapmanıza olanak tanımaktadır. Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-welcome bölümündeki seçiminize göre bir klavye düzeni otomatik olarak yapılandırılır, ancak bu düzeni değiştirebilir ve kuruluma başlamadan önce başka düzenler ekleyebilirsiniz.

Klavye düzenleri sistem dillerinden ayrı bir ayardır ve bu iki ayarı uygun gördüğünüz şekilde karıştırabilirsiniz.

Bu ekranda yapılandırılan tüm ayarlar kurulu sistemde kullanılabilir olacak ve kurucunun içinde de hemen kullanılabilecektir. Yapılandırılmış düzenleriniz arasında geçiş yapmak için herhangi bir ekranın sağ üst köşesindeki klavye simgesini veya bu ekranda yapılandırdığınız klavye geçiş anahtarını kullanabilirsiniz.

Klavye düzeni yapılandırma ekranı
Figure 8. Klavye Düzeni

Ekranın sol yarısı, yapılandırılmış tüm düzenleri listeleyen bir pencere içerir. Düzenlerin görüntülenme sırası önemlidir - düzenler arasında geçiş yapılırken aynı sıra kullanılacaktır ve listelenen ilk düzen sisteminizde öntanımlı olacaktır.

Ekranın sağ tarafındaki metin alanı seçili olan düzeni test etmek için kullanılabilir.

Listedeki bir düzeni vurgulamak için üzerine tıklayabilirsiniz. Listenin altında bir dizi düğme vardır:

  • + düğmesi yeni bir düzen ekler. Bu düğmeye bastığınızda, dile göre gruplandırılmış kullanılabilir tüm düzenlerin listesini içeren yeni bir pencere açılır. Listeye göz atarak bir düzen bulabilirsiniz veya bu pencerenin altındaki arama çubuğunu kullanabilirsiniz. Eklemek istediğiniz düzeni bulduğunuzda vurgulayın ve Ekle düğmesine basın.

  • - düğmesi o anda vurgulanan düzeni kaldırır.

  • Yukarı ve aşağı düğmeleri, vurgulanan düzeni listede yukarı veya aşağı taşımak için kullanılabilir.

  • Klavye düğmesi, vurgulanan düzenin görsel bir sunumunu gösteren yeni bir pencere açar.

Rusça gibi Latin karakterleri kabul etmeyen bir düzen kullanıyorsanız, İngilizce (ABD) düzenini de eklemeniz ve iki düzen arasında geçiş yapmak için bir klavye kısayolu yapılandırmanız önerilir. Sadece Latin karakterleri olmayan bir düzen seçerseniz, kurulum işleminin ileri aşamasında geçerli bir root parolası ve kullanıcı kimlik bilgileri giremeyebilirsiniz. Bu, kurulumu tamamlamanızı engelleyebilir.

İsteğe bağlı olarak, kullanılabilir düzenler arasında geçiş yapmak için kullanılabilecek bir klavye geçiş anahtarı da yapılandırabilirsiniz. Bunu yapmak için ekranın sağ tarafındaki Seçenekler düğmesine tıklayın. Geçiş için bir veya daha fazla tuş veya tuş dizisi yapılandırmanıza olanak tanıyan Düzen Geçişi Seçenekleri iletişim penceresi açılacaktır. Yanlarındaki onay kutularını kullanarak bir veya daha fazla tuş dizisini seçin ve seçiminizi onaylamak için Tamam düğmesine tıklayın.

Klavye düzenlerini ve geçiş anahtarlarını yapılandırmayı tamamladıktan sonra, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary dönmek için sol üst köşedeki Bitti düğmesine tıklayın.

Dil Desteği

Dil Desteği ekranı, sisteminiz için dil ayarlarını yapılandırmanıza olanak tanımaktadır. Öntanımlı dil, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-welcome bölümündeki seçiminiz tarafından belirlenir ve bu dil için destek kaldırılamaz. Sadece ek diller ekleyebilirsiniz, bunlar kurulu sistemde kullanılabilir olacaktır, kurulum sırasında değil.

Öntanımlı dili veya kurulum sırasında kullanılan dili değiştirmek isterseniz, sisteminizi ve ardından kurucuyu yeniden başlatmanız ve Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-welcome bölümünde farklı bir dil seçmeniz gerekmektedir.

Başka bir dil için destek eklemek, karşılık gelen klavye düzenini otomatik olarak yapılandırmaz. Düzenler, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-keyboard-layout bölümünde yapılandırılan ayrı bir ayardır.

Dil yapılandırma ekranı. Sol taraf İngilizce ve Fransızca’nın en az bir çeşidinin seçildiğini göstermektedir; sağdaki sütun, şu anda vurgulanan Fransızca grubunda Fransızca (Fransa) ve Fransızca (Kanada) dillerinin seçildiğini göstermektedir.
Figure 9. Dil Desteği

Sol panel İngilizce veya Bulgarca gibi kullanılabilir dil gruplarının bir listesini içermektedir. Bir gruptan en az bir dil seçilirse, grubun yanında bir onay işareti görüntülenir ve liste ögesi vurgulanır. Bu, hangi diller için destekleri yapılandırdığınızı kolayca görmenizi sağlar.

Bir veya daha fazla ilave dil desteği eklemek için sol panelde bir gruba tıklayın ve ardından liste ögelerinin yanındaki onay kutularını kullanarak sağ panelde bir veya daha fazla bölgesel çeşidini seçin. Desteğini kurmak istediğiniz tüm diller için bu işlemi tekrarlayın.

Bazı diller için desteği etkinleştirmek (genellikle Latin alfabesinden başka bir alfabe kullanan diller) ek paketler kuracaktır - örneğin, Arapça grubundan bir veya daha fazla dil desteğinin etkinleştirilmesi, arabic-support paket grubunu da kuracaktır. Paketler hakkında daha fazla bilgi için, Yazılım Seçimi bölümüne bakın.

Seçimlerinizi yaptıktan sonra, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary dönmek için sol üst köşedeki Bitti düğmesine tıklayın.

Kurulum Kaynağı

Kurulum Kaynağı ekranı, paketlerin sisteminize indirilip kurulacağı bir konum (yerel veya ağ üzerinde) belirtmenize olanak tanımaktadır. Bu ekran çoğu durumda otomatik olarak yapılandırılacaktır, ancak ayarlarınızı değiştirebilir veya ek kaynaklar ekleyebilirsiniz.

Normalde, Kurulum Özeti ekranına ilk kez girdiğinizde, önyükleme için kullandığınız ortam türüne göre kurucu bir kurulum kaynağı yapılandırmaya çalışacaktır. Tam Fedora Server DVD’si kaynağı yerel ortam olarak, ağ üzerinden kurulum ISO kalıbı ise en yakın ağ yansısı olarak vs. yapılandıracaktır. Bu işlem, özellikle öntanımlı kaynak bir ağ yansısı ise biraz zaman alır. Özel bir kurulum kaynağı kullanmayı planlıyorsanız, başlangıç yapılandırmasını atlamak için inst.askmethod önyükleme seçeneğini kullanın; bu seçenek, bu ekrana hemen girmenizi sağlayacaktır. Önyükleme seçenekleri hakkında bilgi için Kurulum Kaynağını Belirtme bölümüne bakın.

Kurulum Kaynağı ekranı
Figure 10. Kurulum Kaynağı

Aşağıdaki seçenekler kullanılabilir. Hepsinin görüntülenmeyebileceğini unutmayın.

Otomatik algılanan kurulum ortamı

Bu, kurucuyu canlı DVD gibi bir kurulum kaynağı içeren ortamdan başlattıysanız öntanımlı olarak seçilen seçenektir. Ek yapılandırma gerekmez. Ortam bütünlüğünü denetlemek için Doğrula düğmesine tıklayabilirsiniz.

ISO dosyası

Bu seçenek, kurulum programı önyükleme sırasında bağlanabilir dosya sistemlerine sahip bölümlendirilmiş bir sabit sürücü algıladığında görünecektir. Bu seçeneği seçin, Bir ISO seç düğmesine tıklayın ve kurulum ISO dosyasının sisteminizdeki konumuna gidin. Dosyanın bütünlüğünü denetlemek için Doğrula düğmesine tıklayabilirsiniz.

Ağ üzerinde

Kurulacak paketleri yerel ortam yerine bir ağ konumundan indirmek için bu seçeneği kullanın. Bu, ağ üzerinden kurulum ortamında öntanımlı seçimdir.

Çoğu durumda, protokol seçimi açılır menüsünde bulunan En yakın yansı seçeneği tercih edilmektedir. Bu seçenek seçilmişse, sisteminiz için paketler en uygun konumdan (yansı) indirilecektir.

Ağ tabanlı bir kurulum kaynağını elle yapılandırmak için, paketleri indirirken kullanılacak protokolü belirtmek üzere açılır menüyü kullanın. Bu ayar, kullanmak istediğiniz sunucuya bağlıdır. Ardından, adres alanına sunucu adresini (protokol olmadan) yazın. NFS’yi seçerseniz, özel NFS bağlama seçenekleri belirtebileceğiniz ikinci bir giriş alanı görünecektir.

Bir NFS kurulum kaynağı seçerken, sunucu adı ile yolu iki nokta karakteri (:) ile ayıracak şekilde adres belirtmeniz gerekmektedir. Örneğin:

sunucu.example.com:/dizinin/yolu

HTTP veya HTTPS kaynağı için bir vekil sunucu yapılandırmak için Vekil kurulumu düğmesine tıklayın. HTTP vekilini etkinleştir seçeneğini işaretleyin ve URL’yi Vekil URL’si kutusuna yazın. Vekil sunucusu yetkilendirme gerektiriyorsa, Yetkilendirme Kullan seçeneğini işaretleyin ve kullanıcı adınızı ve parolanızı girin. Yapılandırmayı bitirmek için Tamam düğmesine tıklayın.

HTTP veya HTTPS URL’niz bir depo yansı listesini adres gösteriyorsa, adres alanının altındaki onay kutusunu işaretleyin.

Ayrıca, daha fazla kurulum ortamına ve yazılım eklentisine erişmek için Ek depolar bölümünde ilave depolar belirtebilirsiniz. Kaynakları yapılandırmayı tamamladığınızda, tüm ortamlar ve eklentiler Yazılım Seçimi bölümünde seçilebilecektir.

Bir depo eklemek için + düğmesine tıklayın. Bir depoyu silmek için listeden birini seçin ve - düğmesine tıklayın. Önceki depo listesini geri getirmek (örneğin geçerli ögeleri Kurulum Kaynağı ekranına girdiğiniz sırada mevcut olanlarla değiştirmek) için ok simgesine tıklayın. Bir depoyu etkinleştirmek veya devre dışı bırakmak için, listedeki her ögede bulunan Etkin sütunundaki onay kutusuna tıklayın.

Ek deponuzu adlandırabilir ve bölümün sağ tarafındaki giriş alanlarını kullanarak ağ üzerindeki birincil depoyla aynı şekilde yapılandırabilirsiniz.

Kurulum kaynağınızı seçtikten sonra, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary dönmek için sol üst köşedeki Bitti düğmesine tıklayın.

Yazılım Seçimi

Yazılım Seçimi ekranı bir Temel Ortam ve Eklentiler seçmenize olanak tanımaktadır. Bu seçenekler, kurulum işlemi sırasında sisteminize hangi yazılım paketlerinin kurulacağını belirlemektedir.

Bu ekran sadece Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-source düzgün yapılandırılmışsa ve kurucu paket üst verilerini kaynaktan indirdikten sonra kullanılabilir.

Elle kurulum sırasında belirli paketleri seçmek mümkün değildir. Sadece önceden tanımlanmış ortamları ve eklentileri seçebilirsiniz. Tam olarak hangi paketlerin kurulacağını belirleme ihtiyacı duyuyorsanız, bir Kickstart dosyası kullanmalı ve %packages bölümünde paketleri tanımlamalısınız. Kickstart kurulumları hakkında bilgi için Kickstart ile Kurulumu Otomatikleştirme bölümüne bakın.

Ortamların ve eklentilerin kullanılabilir olma durumu kurulum kaynağınıza bağlıdır. Öntanımlı olarak, seçimler kurulumu başlatmak için kullandığınız kurulum ortamına bağlıdır; Fedora Server kurulum kalıbında, örneğin Fedora Cloud kalıbından farklı ortamlar ve eklentiler kullanılabilir olacaktır. Farklı ortamlar içeren farklı bir kurulum kaynağı yapılandırarak bunu değiştirebilirsiniz.

Yazılım Seçimi ekranı. Sol tarafta
Figure 11. Yazılım Seçimi

Yazılım seçiminizi yapılandırmak için önce ekranın sol tarafında bir ortam seçin. Daha fazlası kullanılabilir olsa bile sadece bir ortam seçilebilir. Ardından, ekranın sağ tarafında, her eklentinin yanındaki onay kutularını işaretleyerek yüklemek istediğiniz bir veya daha fazla eklentiyi seçin.

Eklentilerin listesi yatay bir çizgi ile iki bölüme ayrılmıştır. Bu çizginin üzerindeki eklentiler seçtiğiniz ortamın bir parçası olarak tanımlanır; farklı bir ortam seçerseniz, burada bulunan eklentiler değişecektir. Ayırıcının altında görüntülenen eklentiler seçtiğiniz ortama özgü değildir.

Ortamlar ve eklentiler, kurulum kaynağınızdaki bir comps.xml dosyası kullanılarak tanımlanır (örneğin, tam Fedora Server kurulum DVD’sindeki repodata/ dizininde). Belirli bir ortamın veya eklentinin bir parçası olarak hangi paketlerin yükleneceğini tam olarak görmek için bu dosyayı inceleyin. comps.xml dosyası hakkında daha fazla bilgi için, %packages (gerekli) - Paket Seçimi bölümüne bakın.

Yazılım seçiminizi yapılandırmayı tamamladıktan sonra, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary dönmek için sol üst köşedeki Bitti düğmesine tıklayın.

Kurulum Hedefi

Kurulum Hedefi ekranı, depolama seçeneklerini - yani Fedora kurulumunuz için kurulum hedefi olarak kullanılacak diskleri yapılandırmanıza olanak tanımaktadır. Kurulumun devam edebilmesi için her zaman en az bir disk seçilmelidir.

Linux’ta disk bölümlendirmenin arkasındaki teori ve kavramlar hakkında bilgi için, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended bölümüne bakın.

Üzerinde veriler bulunan bir disk kullanmayı planlıyorsanız - örneğin, mevcut bir Microsoft Windows bölümünü küçültmek ve ikinci bir sistem olarak Fedora kurmak istiyorsanız veya önceki bir Fedora sürümünü yükseltiyorsanız, ilk olarak önemli verileri yedeklediğinizden emin olun. Bölümleri değiştirmek her zaman bir risk taşır - işlem yarıda kesilir veya herhangi bir nedenle başarısız olursa (kurucu hatası, donanım arızası, elektrik kesintisi vb.), diskte bulunan verilerin kurtarılması imkansız olabilir.

Kurulum Hedefi ekranı. Kullanılabilir iki yerel standart disk var
Figure 12. Kurulum Hedefi

Ekranın üst kısmında, yerel olarak kullanılabilir tüm depolama aygıtları (SATA, IDE ve SCSI sabit sürücüler, USB flash sürücüler vb.) Yerel Standart Diskler bölümünde görüntülenmektedir. Yerel diskler kurucu başlatıldığında algılanmaktadır - kurulum başladıktan sonra bağlanan depolama aygıtları gösterilmeyecektir.

If you need to configure additional local storage devices, select Refresh on the lower-right corner. Follow the instructions in the dialog that opens. All detected disks, including any new ones, will be displayed in the Local Standard Disks section.

Aşağıdaki Özelleştirilmiş ve Ağ Diskleri bölümü, yapılandırılmış olan gelişmiş ağ depolamasını (iSCSI ve FCoE diskleri gibi) göstermektedir. Bu ekranı ilk açtığınızda, otomatik olarak algılanamayacakları için böyle bir aygıt görüntülenmeyecektir; ağ depolama aygıtlarını aramak için Disk ekle düğmesine basın ve Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination bölümü ile devam edin. Yapılandırdığınız tüm ağ depolama alanları, yerel disklerin yukarıda gösterildiği gibi Özelleştirilmiş ve Ağ Diskleri bölümünde görünecektir.

Fedora kurmak için kullanılacak tüm depolama aygıtları, üzerinde beyaz bir onay işareti bulunan siyah bir daire simgesine sahiptir. Bu simgeyle işaretlenmeyen diskler kurulum sırasında kullanılmayacaktır - otomatik bölümlendirmeyi seçerseniz yok sayılacaktır ve elle bölümlendirmede kullanılamayacaktır.

Flash sürücüler ve harici diskler gibi USB depolama aygıtları da Yerel Standart Diskler bölümünde gösterilecek ve dahili sabit disklerle aynı şekilde seçilebileceklerdir. Gerçekten istemediğiniz sürece, kurulum hedefi olarak çıkarılabilir depolama alanı seçmediğinizden emin olun. Fedora kurmak için yanlışlıkla çıkarılabilir bir sürücü kullanır ve sonra onu çıkarırsanız, sisteminiz büyük olasılıkla kullanılamaz hale gelecektir.

Kurulum Hedefi ekranındaki disk seçimi. İki disk görüntülenmektedir; sadece sağ taraftaki kullanılacaktır
Figure 13. Seçili Olmayan ve Seçilen Disk

After you select all disks you want to install Fedora, select one of the three options in the Storage Configuration section:

  • Automatic - If this option is selected, then after you press Done in the top left corner of the screen, the installer will determine the total amount of space on all selected disks, and it will create a Btrfs layout suitable for your system. The specifics of this layout depend on whether your system uses BIOS or UEFI firmware, and the total amount of free space on your disks. A disk-based swap partition is not created, ZRAM-based swap is used instead.

    Otomatik bölümlendirme ile birlikte, aşağıdaki Ek alan sağlamak istiyorum seçeneğini de seçebilirsiniz. Varolan bir bölümlendirme yerleşiminden alan kazanmak istiyorsanız, örneğin, kullanmak istediğiniz bir diskte zaten farklı bir işletim sistemi varsa ve Fedora için daha fazla alana yer açmak amacıyla bu sistemin bölümlerini daha küçük hale getirmek istiyorsanız, bu seçeneği kullanın. Bu seçenek belirlenirse açılan Disk alanı kazan iletişim penceresi bu bölümün ilerleyen kısımlarında açıklanmaktadır.

  • Custom - Select this option and press Done in the top left corner of the screen to configure your system’s partitioning layout semi-manually. This requires some knowledge of the theory behind disk partitions and related concepts, but provides recommendations over the way the system will be installed. For instructions for Custom partitioning, see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning.

  • Advanced-Custom (Blivet-GUI) - Select this option and press Done in the top left corner of the screen to configure your system’s partitioning completely manually. This requires advanced knowledge of the theory behind disk partitions and related concepts. There are no guardrails.

Ayrıca, Verilerimi şifrele seçeneğini de seçebilirsiniz; bu, Linux Unified Key Setup (LUKS) kullanarak sistemi önyüklemek için gerekli olanlar (/boot gibi) dışındaki tüm bölümleri şifreleyecektir. Sabit sürücünüzü şifrelemeniz önerilir. LUKS şifrelemesi hakkında ayrıntılı bilgi için, https://docs.fedoraproject.org/ adresindeki [citetitle]_Fedora Güvenlik Kılavuzuna bakın.

LUKS parolasını kaybederseniz, şifrelenmiş bölümler ve üzerlerindeki veriler tamamen erişilemez hale gelecektir. Kayıp bir parolayı kurtarmanın bir yolu yoktur. Ancak, bir Kickstart kurulumu gerçekleştirirseniz, kurulum sırasında şifreleme parolalarını kaydedebilir ve yedek şifreleme parolaları oluşturabilirsiniz. Kickstart kurulumları hakkında bilgi için Kickstart ile Kurulumu Otomatikleştirme bölümüne bakın.

Seçili depolama aygıtlarından hangisinin önyükleyiciyi içereceğini belirlemek için, ekranın sol alt köşesindeki Tam disk özeti ve önyükleyici bağlantısını tıklayın ve Önyükleyici Kurulumu bölümündeki talimatları izleyin. Çoğu durumda önyükleyiciyi öntanımlı konumda bırakmak yeterli olsa da, bazı yapılandırmaların (örneğin, başka bir önyükleyiciden zincirleme yükleme gerektiren sistemler) önyükleme sürücüsünün elle belirtilmesini gerektireceğini unutmayın.

Depolama aygıtlarını seçtikten sonra, otomatik ve elle bölümlendirme arasında tercih yapın, şifrelemeyi ve önyükleyici konumunu yapılandırın, ekranın sol üst köşesindeki Bitti düğmesine basın. Ardından, ayarlarınıza bağlı olarak aşağıdakiler gerçekleşecektir:

  • Sabit sürücünüzü şifrelemeyi seçtiyseniz, Disk Şifreleme Parolası iletişim penceresi görünecektir. Seçtiğiniz parolayı Parola ve Onayla alanlarına girin. Bunu yaptığınızda, parola otomatik olarak değerlendirilecek ve kurucu zayıf olduğunu belirlerse, nasıl daha sağlam hale getirileceğine dair önerilerle birlikte sağlamlığı görüntülenecektir. Sağlam parolalar oluşturma hakkında bilgi için, Fedora Güvenlik Kılavuzuna bakın.

  • Otomatik bölümlendirmeyi ve Ek alan sağlamak istiyorum seçeneğini seçtiyseniz, veya seçtiğiniz sabit sürücülerde Fedora kurmak için yeterli boş alan yoksa, Disk Alanı Kazan iletişim penceresi görünecektir. Bu iletişim penceresi, yapılandırdığınız tüm disk aygıtlarını ve bu aygıtlardaki tüm bölümleri listeler. İletişim penceresinin sağ alt köşesinde, sistemin en azından asgari bir kurulum için ne kadar alana ihtiyaç duyduğu ve ne kadar alan geri kazandığınız hakkında bilgiler görüntülenir.

    Bir bölümü silmek için Disk Alanı Kazan iletişim penceresini kullanırsanız, o bölümdeki tüm veriler kaybolacaktır. Verilerinizi korumak istiyorsanız, Sil seçeneğini değil, Küçült seçeneğini kullanın.

    İlk olarak, görüntülenen kullanılabilir depolama aygıtları listesini gözden geçirin. Geri Kazanılabilir Alan sütunu, her bir ögeden ne kadar alan geri kazanılabileceğini gösterir. Alanı geri kazanmak için bir disk veya bölüm seçin ve bu bölümü (veya seçilen diskteki tüm bölümleri) silmek için Sil düğmesine basın, veya mevcut verileri korurken bölüm üzerindeki boş alanı kullanmak için Küçült düğmesine basın. Alternatif olarak, sağ alt köşedeki `Tümünü sil`düğmesine basabilirsiniz; bu, tüm disklerdeki tüm bölümleri silecek ve bu alanı Fedora’nın kullanımına sunacaktır, ancak bütün disklerdeki tüm veriler kaybolacaktır.

    Fedora kurulumunuz için yeterli alan boşalttıktan sonra, işlemi bitirmek için Alanı geri kazan düğmesine basın.

    Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary Kuruluma Başla düğmesine basana kadar hiçbir diskte değişiklik yapılmayacaktır. Disk Alanı Kazan iletişim penceresi sadece yeniden boyutlandırmak veya silmek için bölümleri işaretler, ancak bu tür bir eylem hemen gerçekleştirilmez.

  • If you selected the Custom option, pressing Done will open the Manual Partitioning screen. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning for further instructions.

Önyükleyici Kurulumu

Fedora, önyükleyici olarak GRUB2 (GRand Unified Bootloader sürüm 2) kullanmaktadır. Önyükleyici, bilgisayar başlatıldığında çalışan ilk programdır ve bir işletim sistemini yüklemek ve denetimi ona aktarmaktan sorumludur. GRUB2 herhangi bir uyumlu işletim sistemini (Microsoft Windows dahil) önyükleyebilir ve ayrıca desteklenmeyen işletim sistemleri için denetimi diğer önyükleyicilere aktarmak üzere zincirleme yüklemeyi kullanabilir.

GRUB2 kurulması, mevcut önyükleyicinizin üzerine yazabilir.

Kurulu başka işletim sistemleriniz varsa, Fedora kurucusu otomatik olarak algılamaya ve önyükleyiciyi onları başlatması için yapılandırmaya çalışacaktır. Düzgün algılanmazlarsa, kurulumu bitirdikten sonra ek işletim sistemlerini elle yapılandırabilirsiniz. GRUB2 yapılandırmasını düzenleme talimatları için, https://docs.fedoraproject.org/ adresinde bulunan Fedora Sistem Yöneticisi Kılavuzuna bakın.

Birden fazla disk içeren Fedora sistemi kuruyorsanız, önyükleyicinin nereye kurulacağını elle belirtmek isteyebilirsiniz. Kurulum Hedefi ekranının altındaki Tam disk özeti ve önyükleyici bağlantısını tıklayın. Seçilen Diskler iletişim penceresi görünecektir. Önyükleyici, seçtiğiniz aygıta kurulacaktır, veya bir UEFI sisteminde, rehberli bölümlendirme sırasında EFI sistem bölümü o aygıt üzerinde oluşturulacaktır.

Seçilen Diskler iletişim penceresi
Figure 14. Önyükleme Aygıtı Seçimi

Önyükleyici sütununda, "onay" simgesi aygıtlardan birini istenen önyükleme aygıtı olarak işaretler. Önyükleme aygıtını değiştirmek için listeden bir aygıt seçin ve önyükleyiciyi oraya yüklemek için Önyükleme Aygıtı Olarak Belirle düğmesine tıklayın. Önyükleme aygıtı olarak sadece bir aygıt belirlenebilir.

Yeni bir önyükleyicinin kurulumunu reddetmek için, önyükleme için işaretlenmiş olan aygıtı seçin ve Önyükleyici kurma düğmesine tıklayın. Bu onay işaretini kaldıracak ve GRUB2'nin herhangi bir cihaza kurulmamasını sağlayacaktır.

Herhangi bir nedenle bir önyükleyici kurmamayı seçerseniz, sistemi doğrudan önyükleyemezsiniz ve tek başına bir ticari önyükleyici uygulaması gibi başka bir önyükleme yöntemi kullanmanız gerekmektedir. Bu seçeneği sadece sisteminizi önyüklemenin başka bir yolunun olduğundan eminseniz kullanın.

Önyükleyici, sisteminizin BIOS veya UEFI ürün yazılımı kullanıp kullanmadığına ve ayrıca önyükleme sürücüsünün GUID Bölümleme Tablosu (GPT) veya Ana Önyükleme Kaydı (MBR, msdos olarak da bilinir) olmasına bağlı olarak özel bir bölümün oluşturulmasını gerektirebilir. Otomatik bölümlendirme kullanıyorsanız, kurucu gerekirse bu bölümü oluşturacaktır. Ayrıntılar için Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended bölümüne bakın.

Kurulum Hedefi - Özelleştirilmiş ve Ağ Diskleri

Kurulum Hedefi ekranının bu kısmı, iSCSI ve FCoE depolama gibi yerel olmayan depolama aygıtlarını yapılandırmanıza olanak tanımaktadır. Bu bölüm çoğunlukla ağa bağlı disklere ihtiyaç duyan ileri düzey kullanıcılar için faydalı olacaktır. Yerel sabit disklerin kurulumuyla ilgili talimatlar için Kurulum Hedefi bölümüne bakın.

Bu bölümde sadece mevcut ağ disklerinin kurucu içerisinde nasıl kullanılabilir hale getirileceği açıklanmaktadır. Bu bölüm, ağınızı veya depolama sunucusunu nasıl kuracağınızı değil, sadece bunlara nasıl bağlanacağınızı açıklamaktadır.

Yapılandırılmış ağ depolama aygıtlarının bir listesi
Figure 15. Kurulum Hedefi - Ağ Depolama Filtreleri

Ekran, kullanılabilir tüm (keşfedilen) ağ depolama aygıtlarının bir listesini içermektedir. Ekran ilk kez açıldığında, ağ depolama alanı keşfedilmediği için liste çoğu durumda boş olacaktır - bir Kickstart dosyası kullanarak ağ disklerini yapılandırmazsanız kurucu bunu keşfetmeye çalışmaz.

Aramak ve kurulumda kullanmak için ekrana bir veya daha fazla depolama aygıtı eklemek için, ekranın sağ alt köşesindeki iSCSI Hedefi Ekle veya FCoE SAN Ekle düğmesine tıklayın ve eklemek istediğiniz ağ depolama türüne bağlı olarak Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination-add-iscsi veya Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination-add-fcoe bölümündeki talimatları izleyin.

Kurucu tarafından başarıyla keşfedilen ve yapılandırılan ağ depolama aygıtları, Ad, WWID, Model ve Hedef gibi tanımlayıcı bilgilerle birlikte ana listede görüntülenecektir. Listeyi belirli bir sütuna (örneğin WWID) göre sıralamak için sütunun başlığına tıklayın.

Düşük ekran çözünürlüklerinde, liste ekrana sığamayacak kadar geniş olabilir ve başlangıçta bazı sütun veya düğmeler gizlenebilir. Görünümünüzü taşımak ve kullanılabilir tüm tablo sütunlarını ve denetimleri görmek için listenin altındaki yatay kaydırma çubuğunu kullanın.

Listenin üstünde farklı bilgiler gösteren üç sekme vardır:

Ara

Türlerine bakılmaksızın kullanılabilir tüm aygıtları görüntüler ve bunları Dünya Genelinde Tanımlayıcılarına (World Wide Identifier - WWID) veya erişildikleri bağlantı noktası, hedef veya mantıksal birim numarasına (Logical Unit Number - LUN) göre filtrelemenize olanak tanır.

Çok Yollu Aygıtlar

Aynı sistemdeki birden fazla SCSI denetleyicisi veya Fiber Kanal bağlantı noktası gibi birden fazla yoldan erişilebilen depolama aygıtları.

Kurulum programı, sadece 16 veya 32 karakter uzunluğunda seri numarasına sahip çok yollu depolama aygıtlarını algılamaktadır.

Diğer SAN Aygıtları

Bir Depolama Alan Ağında (Storage Area Network - SAN) bulunan cihazlar.

Üzerinde bulunduğunuz sekmeye bağlı olarak, Filtreleme Ölçütü alanını kullanarak keşfedilen aygıtları filtreleyebilirsiniz. Bazı filtreleme seçenekleri, keşfedilen aygıtlara göre otomatik olarak doldurulur (örneğin, Filtreleme Ölçütü: Sağlayıcı seçeneğini seçerseniz, keşfedilen tüm aygıtların tüm sağlayıcılarını gösteren başka bir açılır menü görünecektir). Diğer filtreler için (örneğin WWID ile filtreleme yaparken) sizden bir girdi beklenir ve açılır menü yerine size bir metin giriş alanı sunulur.

Listede (nasıl filtrelendiğine bakılmaksızın), her aygıt sol tarafında bir onay kutusuyla birlikte ayrı bir satırda gösterilir. Kurulum işlemi sırasında aygıtı kullanılabilir hale getirmek için onay kutusunu işaretleyin; bu, bu aygıtın (düğüm) Kurulum Hedefindeki Özelleştirilmiş ve Ağ Diskleri bölümünde gösterilmesini sağlayacaktır. Burada, diski bir kurulum hedefi olarak seçebilir ve elle veya otomatik bölümlendirme ile devam edebilirsiniz.

Burada seçtiğiniz aygıtlar kurulum işlemi tarafından otomatik olarak silinmez. Bu ekranda bir aygıt seçilmesi, kendi başına, aygıtta depolanan verileri riske atmaz. Ayrıca, kurulu sistemin bir parçasını oluşturmak için burada seçmediğiniz tüm aygıtların kurulumdan sonra /etc/fstab dosyası değiştirilerek sisteme eklenebileceğini unutmayın.

Kurulum sırasında kullanılabilir hale getirilecek depolama aygıtlarını seçtikten sonra, Kurulum Hedefine dönmek için Bitti düğmesine tıklayın.

Add iSCSI Target

To use iSCSI storage devices, the installer must be able to discover them as iSCSI targets and be able to create an iSCSI session to access them. Both of these steps may require a user name and password for Challenge Handshake Authentication Protocol (CHAP) authentication.

You can also configure an iSCSI target to authenticate the iSCSI initiator on the system to which the target is attached (reverse CHAP), both for discovery and for the session. Used together, CHAP and reverse CHAP are called mutual CHAP or two-way CHAP. Mutual CHAP provides the greatest level of security for iSCSI connections, particularly if the user name and password are different for CHAP authentication and reverse CHAP authentication.

Follow the procedure below to add an iSCSI storage target to your system.

Add iSCSI Target
  1. Click the Add iSCSI Target button in the bottom right corner of the Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination screen. A new dialog window titled Add iSCSI Storage Target will open.

  2. Enter the IP address of the iSCSI target in the Target IP Address field.

  3. Provide a name in the iSCSI Initiator Name field for the iSCSI initiator in iSCSI Qualified Name (IQN) format. A valid IQN entry contains:

    • The string iqn. (including the period).

    • A date code specifying the year and month in which your organization’s Internet domain or subdomain name was registered, represented as four digits for the year, a dash, and two digits for the month, followed by a period. For example, represent September 2010 as 2010-09.

    • Your organization’s Internet domain or subdomain name, presented in reverse order (with the top-level domain first). For example, represent the subdomain storage.example.com as com.example.storage.

    • A colon (:) followed by a string which uniquely identifies this particular iSCSI initiator within your domain or subdomain. For example, :diskarrays-sn-a8675309

      A complete IQN will therefore look as follows:

      iqn.2010-09.com.example.storage:diskarrays-sn-a8675309

      An example using the correct format is also displayed below the input field for reference.

      For more information about IQNs, see 3.2.6. iSCSI Names in RFC 3720 - Internet Small Computer Systems Interface (iSCSI), available from https://tools.ietf.org/html/rfc3720#section-3.2.6 and 1. iSCSI Names and Addresses in RFC 3721 - Internet Small Computer Systems Interface (iSCSI) Naming and Discovery, available from https://tools.ietf.org/html/rfc3721#section-1.

  4. Specify the type of authentication to use for iSCSI discovery using the Discovery Authentication Type drop-down menu. Depending on which type of authentication you selected, additional input fields (such as CHAP Username and CHAP Password may then become visible. Fill in your authentication credentials; these should be provided by your organization.

  5. Click the Start Discovery button. The installer will now attempt to discover an iSCSI target based on the information you provided, and if the target requires CHAP or reverse CHAP authentication, it will attempt to use the credentials you provided. This process may take some time (generally less than 30 seconds), depending on your network.

    If the discovery was not successful, an error message will be displayed in the dialog window. This message will vary based on which part of the discovery failed. If the installer did not find the target you specified at all, you should check the IP address; if the problem is an authentication error, make sure you entered all CHAP and reverse CHAP credentials correctly and that you have access to the iSCSI target.

    The No nodes discovered error message may also mean that all nodes on the address you specified are already configured. During discovery, Anaconda ignores nodes which have already been added.

    If the discovery was successful, you will see a list of all discovered nodes.

  6. Select one or more nodes you want to log in to by marking or unmarking the check box next to each node discovered on the target. Below the list, select again the type of authentication you want to use; you can also select the Use the credentials from discovery option if the CHAP/reverse CHAP user name and password you used to discover the target are also valid for logging in to it.

    After selecting all nodes you want to use, click Log In to initiate an iSCSI session. Anaconda will attempt to log in to all selected nodes. If the login process is succesful, the Add iSCSI Storage Target dialog will close, and all nodes you have configured will now be shown in the list of network disks in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination.

You can repeat this procedure to discover additional iSCSI targets, or to add more nodes from a previously configured target. However, note that once you click the Start Discovery button for the first time, you will not be able to change the iSCSI Initiator Name. If you made an error when configuring the initiator name, you must restart the installation.

Add FCoE SAN

The following procedure explains how to add Fibre Channel over Ethernet (FCoE) storage devices and make them available during the installation:

Add FCoE Target
  1. Click the Add FCoE SAN button in the bottom right corner of Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination. A new dialog window will open.

  2. Select the network interface (NIC) which is connected to your FCoE switch from the drop-down menu. Note that this network interface must be configured and connected - see Network & Hostname.

  3. Below the NIC drop-down menu are two choices:

    Use DCB

    Data Center Bridging (DCB) is a set of enhancements to the Ethernet protocols designed to increase the efficiency of Ethernet connections in storage networks and clusters. This option should only be enabled for network interfaces that require a host-based DCBX client. Configurations on interfaces that implement a hardware DCBX client should leave this check box empty.

    Use auto vlan

    This option indicates whether VLAN discovery should be performed. If this box is checked, then the FCoE Initiation Protocol (FIP) VLAN discovery protocol will run on the Ethernet interface once the link configuration has been validated. If they are not already configured, network interfaces for any discovered FCoE VLANs will be automatically created and FCoE instances will be created on the VLAN interfaces. This option is enabled by default.

  4. After you select which interface and options to use, click Add FCoE Disk(s). Discovered FCoE storage devices will be displayed under the Other SAN Devices tab in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-destination.

Manual Partitioning

The Manual Partitioning screen allows you to create a storage configuration for your Fedora system manually, giving you a greater control over your system’s storage.

In most other installers for both Linux and other operating systems, disk partitioning usually takes a "bottom-up" approach. In these installers, you first create underlying devices such as LVM physical volumes, then you create a layout such as LVM on top of them, then you create file systems on top of logical volumes, and the last step is usually assigning a mount point to each volume as needed.

Anaconda uses an opposite approach. First, you create all separate mount points you need, and everything needed to create them (creating a volume group, logical volumes inside it, and physical volumes where the volume group will reside) is performed automatically. You can then adjust the automatic settings as you require.

No permanent changes will be made to your disks during the actual partitioning process. The configuration you have selected will only be written to your system after you press the Begin installation button in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary.

The Manual Partitioning screen. At this point
Figure 16. Manual Partitioning

When you first open the Manual Partitioning screen, the column on the left side will display all previously existing partitions on all drives which you selected as installation targers in Installation Destination. If none of the selected drives contain any existing partitions, then a message informing you that no mount points currently exist will appear.

Here, you can choose a partitioning scheme such as LVM or BTRFS and click the Click here to create them automatically to prompt the installer to create a basic partitioning layout; this layout follows the guidelines described in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended. The created layout is a basic layout where partition/volume sizes are determined automatically based on the total amount of available space.

Click the + button to add a mount point. In the dialog window that opens, choose a mount point such as / or /home, and the desired capacity for the mount point (such as 10GB or 500MB). Note that specifying the mount point is mandatory, but you do not have to specify the capacity at this point; this is useful when adding a mount point which you want to make larger than the current available space permits. Then, click Add mount point to add it to the list using the default settings, which means it will be created as a logical volume, and a new volume group will be created for it unless one already exists.

Then, select the newly created mount point in the list on the left side. A set of controls will display on the right side of the screen, allowing you to change its mount point, the device on which it will physically reside, its capacity, file system, etc. When you change any settings, press Update Settings on the bottom right. This will save the adjusted configuration; you can now create another mount point, or select a different existing one and adjust its settings as well.

For a description of available device and file system types, see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-filesystems.

To remove a mount point, select it in the list and press the - button below.

The exact steps for configuring your storage depend on your specific needs and your system configuration. Procedures for creating specific layouts are described further in this chapter. Before you start, you should also review Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended and Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-advice for a list of requirements and tips for partitioning your disks for Fedora.

Below the list of existing mount points are two fields, showing you how much free space is left on your storage devices and how much total space they have.

Click the X storage devices selected to view a summary of currently selected storage devices; this may help you with orientation in more complicated storage schemas. Devices displayed here are the ones you have selected in Installation Destination. If you want to add or remove any storage devices from your configuration, return to that screen and change your selection.

You can press the Reset All button in the bottom right corner at any time to reset the storage configuration to the state it was in when you last opened the Manual Partitioning screen. This means that if you modify the storage configuration, leave the screen, and then come back, the Reset button will reset the configuration back to the already modified state, discarding only the changes you have made recently, not all changes to the storage configuration since you booted the installer.

To discard all changes, and to also detect any new drives which have not been detected when the installer started (usually when you attached a new drive after you started), press the button marked by a circular arrow in the set of controls below the list of mount points on the left side of the screen. In the dialog window that opens, press Rescan Disks and wait until the scanning process completes. Then, press OK to return to Installation Destination; all detected disks including any new ones will be displayed in the Local Standard Disks section.

The Rescan Disks dialog
Figure 17. Rescan Disks

After you finish configuring your system storage, press Done in the top left corner to save the configuration and return to the Installation Summary screen. At this point, the installer will check if your storage configuration is valid. If an error was detected, a message will be displayed at the bottom of the screen. Click the message to open a dialog window explaining what kind of error has been detected (for example, you put /boot on a Btrfs subvolume, or you did not create a BIOS Boot partition when your system requires one).

If such a message is displayed, go back and fix any issues found by the installer; otherwise you will not be able to proceed with the installation. You can also press Done again to return to the Installation Summary anyway, but a storage configuration error will prevent you from starting the actual installation process.

If no error message is displayed and if you made any changes since the last time you have visited this screen, a summary dialog will appear, displaying a detailed list of the changes you made. Review the list and click Accept Changes to proceed with Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary, or click Cancel & Return to Custom Partitioning if you want to make any more changes.

Creating Standard Partitions

Standard partitions are the most common type of partition, with the widest support across operating systems. For example, Microsoft Windows uses exclusively physical partitions and can not natively work with LVM or Btrfs. Most Fedora partitioning setups will also require at least one standard partition for the /boot directory, and possibly also another standard partition with the BIOS Boot or EFI System file system to store the boot loader.

See An Introduction to Disk Partitions for additional information about the concepts behind physical partitions.

The Manual Partitioning screen
Figure 18. Create Standard Partition

Follow the procedure below to create mount points on standard physical partitions:

Creating Standard Partitions
  1. Click the + button at the bottom of the list showing existing mount points. A new dialog window will open.

  2. In the new dialog window, specify a mount point for which you want to create a separate mount point - for example, /. Optionally, specify a size for the partition using standard units such as MB or GB (for example, 50GB). Then, click Add mount point to add the mount point and return to the main partitioning screen.

    When creating a swap partition, specify the mount point as swap. For a BIOS Boot partition, use biosboot. For an EFI System Partition, use /boot/efi.

  3. The mount point has now been created using the default settings, which means it has been created as an LVM logical volume. Select the newly created mount point in the left pane to configure it further, and convert it to a physical partition by changing the Device Type option to Standard Partition. Then, click Update Settings in the bottom right corner of the screen.

  4. In the Device(s) section on the right side of the screen, you can see that the partition has been assigned to one or more hard drives. Click the Modify button to configure on which drive this partition will be created.

  5. In the Configure Mount Point dialog, you can specify which physical devices (disks) this volume may reside on. You can select one or more disks which will be used to hold this volume by holding down Ctrl and clicking each disk in the list. If you select multiple disks here, Anaconda will determine where exactly the partition should be created based on how you configured the rest of the installation. If you want to make sure that this partition is placed on a specific hard drive, select only that drive and unselect all others.

    After you finish configuring the partition’s location, click Save to return to the main Manual Partitioning screen.

  6. Configure other settings specific to the partition - its Mount Point, Desired Capacity, and File System. Press Update Settings to apply any changes to the configuration.

Repeat this procedure for any additional standard partitions you want to create.

Creating Software RAID

Redundant arrays of independent disks (RAIDs) are constructed from multiple storage devices that are arranged to provide increased performance and, in some configurations, greater fault tolerance. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-filesystems a description of different kinds of RAIDs.

A RAID device is created in one step, and disks are added or removed as necessary. One RAID partition per physical disk is allowed for each device, so the number of disks available to the installation program determines which levels of RAID device are available to you. For example, if your system has two hard drives, the installation program will not allow you to create a RAID10 device, which requires 4 separate partitions.

This section only explains how to create software RAID with standard (physical) partitions. However, you can also configure LVM volume groups and Btrfs volumes to use RAID and place their logical volumes or Btrfs subvolumes on top of this RAID array. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-lvm and Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-btrfs for instructions on creating RAID in LVM and Btrfs.

The Manual Partitioning screen
Figure 19. Create Software RAID

RAID configuration options are only visible if you have selected two or more disks for installation. At least two disks are required to create a RAID device, and some RAID layouts will require more. Requirements for different types of RAID are described in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-filesystems.

Follow the procedure below to create software RAID:

Creating Software RAID
  1. Click the + button at the bottom of the list showing existing mount points. A new dialog window will open.

  2. In the new dialog window, specify a mount point for which you want to create a separate software RAID partition - for example, /. Optionally, specify a size for the new partition using standard units such as MB or GB (for example, 50GB). Then, click Add mount point to add the mount point and return to the main partitioning screen.

    When creating a mount point for swap on software RAID, specify the mount point as swap.

  3. The mount point has now been created using the default settings, which means it has been created as an LVM logical volume. Select the newly created mount point in the left pane to configure it further, and convert it to a software RAID partition by changing the Device Type option to RAID.

  4. Choose a RAID type from the RAID Level drop-down menu. Available RAID types and their requirements are described in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-filesystems.

  5. In the Device(s) section on the right side of the screen, you can see that the partition has been assigned to several physical disks. Click the Modify button to configure on which drives this partition will be created.

  6. In the Configure Mount Point dialog, you can specify which physical devices (disks) this partition may reside on. You can select one or more disks which will be used to hold this partition by holding down Ctrl and clicking each disk in the list. If you want to make sure that this partition is placed on a specific set of hard drives, select only those drives and unselect all others.

    After you finish configuring the partition’s location, click Save to return to the main Manual Partitioning screen.

  7. Configure other settings specific to the partition - its Mount Point, Desired Capacity, and File System. Press Update Settings to apply any changes to the configuration.

Repeat this procedure for any additional standard partitions with software RAID you want to create.

Creating a Logical Volume Managament (LVM) Layout

Logical Volume Management (LVM) presents a simple logical view of underlying physical storage space, such as hard drives or LUNs. Partitions on physical storage are represented as physical volumes that can be grouped together into volume groups. Each volume group can be divided into multiple logical volumes, each of which is analogous to a standard disk partition. Therefore, LVM logical volumes function as partitions which can span multiple physical disks.

See Understanding LVM for additional information about the concepts behind Logical Volume Management.

Some partition types - notably the /boot directory and the BIOS Boot and EFI partitions - can not be placed on logical volumes. Use standard physical volumes for them. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended for more information.

The Manual Partitioning screen
Figure 20. Create LVM Logical Volume

Follow the procedure below to create LVM logical volumes and volume groups.

Creating LVM Logical Volumes and Groups
  1. Click the + button at the bottom of the list showing existing mount points. A new dialog window will open.

  2. In the new dialog window, specify a mount point for which you want to create a separate logical volume - for example, /. Optionally, specify a size for the volume using standard units such as MB or GB (for example, 50GB). Then, click Add mount point to add the volume and return to the main partitioning screen.

    When creating a mount point for swap on LVM, specify the mount point as swap.

  3. The mount point has now been created using the default settings, which means it has been created as an LVM logical volume, and a volume group has been created to contain it. Select the newly created mount point in the left pane to configure it further. If you want to use thin provisioning for this volume, change the Device Type option to LVM Thin Provisioning.

  4. In the Volume Group menu, you can see that the volume has been assigned to an automatically created volume group, which is named after the Fedora variant you are installing (for example, fedora-server. Click the Modify button under the drop-down menu to access the volume group settings.

  5. In the Configure Volume Group dialog, you can change the volume group’s name, its RAID level (see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-filesystems for information about available RAID types), and you can also specify which physical devices (disks) this volume group should reside on. You can select one or more disks which will be used to hold this volume group by holding down Ctrl and clicking each disk in the list.

    If you select a redundant RAID type (such as RAID1 (Redundancy)), the volume group will take up twice its actual size on your disks. A 5 GB volume group with RAID1 will take up 10 GB of space.

    You can also make sure that the volume group is encrypted by selecting the Encrypt option; this will enable LUKS encryption for the entire volume group. See the Fedora Security Guide, available at https://docs.fedoraproject.org/, for information about LUKS disk encryption.

    Additionally, you can set a fixed size for the volume group by selecting the Fixed option from the Size policy menu and entering a size for the volume group.

    After you finish configuring the volume group settings, click Save to return to the main Manual Partitioning screen.

    The configuration dialog does not allow you to specify the size of the volume group’s physical extents. The size will always be set to the default value of 4 MiB. If you want to create a volume group with different physical extents, create it manually by switching to an interactive shell and using the vgcreate command, or use a Kickstart file with the volgroup --pesize=size command.

  6. If you need to create more than one volume group, open the Volume Group drop-down menu and select the Create a new volume group option. A new dialog window will open, identical to the one described in the previous step. Again, select a name, storage devices, encryption settings, RAID level and size policy for the new group, and click Save. The new volume group will then become available in the Volume Group drop-down menu; you can then go through your existing mount points and change this setting to assign them to a different volume group.

  7. Configure other settings specific to the logical volume - its Mount Point, Desired Capacity, File System, and Name. Press Update Settings to apply any changes to the configuration.

Repeat this procedure for any additional logical volumes you want to create. Note that when creating additional LVM logical volumes, a new volume group is not automatically created each time; instead, any additional volumes are assigned to an existing group.

For each mount point you create, review its settings and make sure that it is assigned to the correct group, that it has sufficient capacity, and that it has a descriptive name so you can identify the volume later if you need to.

Creating a Btrfs Layout

Btrfs is a type of file system, but it has several features characteristic of a storage device. It is designed to make the file system tolerant of errors, and to facilitate the detection and repair of errors when they occur. It uses checksums to ensure the validity of data and metadata, and supports snapshots that can be used for backup, replication, and namespace isolation (e.g. for use in containers).

Creating a Btrfs layout is somewhat similar to LVM (described in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-lvm) with slightly different terminology. A Btrfs volume is the equivalent of an LVM volume group, and a Btrfs subvolume is similar to a LVM logical volume. An important difference to note is how Anaconda reports sizes for separate mount points: For LVM, the exact size of each logical volume is shown next to each mount point in the left pane, while with Btrfs, the total size of the entire volume is shown next to each subvolume.

Some partition types - notably the BIOS Boot and EFI partitions - cannot be placed on Btrfs subvolumes. Use standard physical volumes for them. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended for more information.

The Manual Partitioning screen
Figure 21. Create Btrfs Subvolume

Follow the procedure below to create Btrfs volumes and subvolumes:

Creating Btrfs Subvolumes and Volumes
  1. Click the + button at the bottom of the list showing existing mount points. A new dialog window will open.

  2. In the new dialog window, specify a mount point for which you want to create a separate subvolume - for example, /. Anaconda will create a Btrfs subvolume for each mount point you create. Similar to directories, subvolumes have no discrete size of their own. Finally, click Add mount point to add the subvolume and return to the main partitioning screen.

    When creating a mount point for swap on Btrfs, specify the mount point as swap.

  3. Once the mount point is created, select the newly created mount point in the left pane, and configure it further in the right pane. When finished, click Update Settings in the bottom right corner of the screen.

  4. In the Volume area, you can see that the mount point’s subvolume has been assigned to an automatically created volume. Click the Modify button under the drop-down menu to access the configure volume settings.

  5. In the Configure Volume dialog, you can change the volume’s name, whether it’s encrypted, its RAID level (see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-filesystems for information about available RAID types), and you can also specify which physical devices (disks) this volume should reside on. You can select one or more disks which will be used to hold this volume by holding down Ctrl and clicking each disk in the list.

    The installer supports LUKS encryption of entire Btrfs volumes. To enable, click on the Modify button under Volume. Then check Encrypt. See the Fedora Security Guide, available at https://docs.fedoraproject.org/, for information about LUKS disk encryption.

    Additionally, you can set a fixed size for the volume by selecting the Fixed option from the Size policy menu and entering a size for the volume group.

    After you finish configuring the Btrfs volume settings, click Save to return to the main Manual Partitioning screen.

  6. If you need to create more than one Btrfs volume, open the Volume drop-down menu and select the Create a new volume option. A new dialog window will open, identical to the one described in the previous step. Again, select a name, storage devices, encryption settings, RAID level and size policy for the new volume, and click Save. The new volume will then become available in the Volume drop-down menu; you can then go through your existing mount points and change this setting to assign them to a different volume.

  7. Configure other settings specific to the subvolume - its Mount Point, Device Type, and Name. Press Update Settings to apply any changes to the configuration.

Repeat this procedure for any additional Btrfs subvolumes you want to create. Note that when creating additional subvolumes, a new volume is not automatically created each time; instead, any additional subvolumes are assigned to an existing volume.

For each mount point you create, review its settings and make sure that it is assigned to the correct volume, that it has sufficient capacity, and that it has a descriptive name so you can identify the subvolume.

Device, File System and RAID Types

Fedora supports multiple types of devices and file systems. The lists below offer a short description of each available device, file system and RAID type and notes on their usage.

To select a device type or a file system of a partition or a logical volume, select it in the list in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning and select a Device Type and a File System from their respective drop-down menus on the right side of the screen. Then, click Update Settings and repeat this process for all mount points you want to modify.

To configure software RAID, make sure that you have enough physical hard drives selected as installation targets (the number of separate drives required for each type of RAID is noted in its description). Then, choose a RAID level when creating or modifying a Btrfs volume or LVM volume group, or select Software RAID as the device type to create software RAID with standard partitions. For detailed instructions, see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-btrfs, Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-lvm, and Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-swraid as needed.

Device Types
  • Standard Partition - A standard partition can contain a file system or swap space. Standard partitions are most commonly used for /boot and the BIOS Boot and EFI System partitions. LVM logical volumes or Btrfs subvolumes are recommended for most other uses. See An Introduction to Disk Partitions for additional information about the concepts behind physical partitions.

  • LVM - Choosing LVM as the Device Type creates an LVM logical volume and a volume group to contain it (unless one already exists, in which case the new volume is assigned to the existing group). LVM can improve performance when using physical disks and allows you to use multiple disks for a single mount point. For information on how to create a logical volume, see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-lvm. Also see Understanding LVM for some additional information about LVM in general.

  • LVM Thin Provisioning - Using thin provisioning, you can manage a storage pool of free space, known as a thin pool, which can be allocated to an arbitrary number of devices when needed by applications. The thin pool can be expanded dynamically when needed for cost-effective allocation of storage space.

  • RAID - Creating two or more software RAID partitions allows you to create a software RAID device. One RAID partition is assigned to each disk on the system. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-swraid for instructions on creating software RAID.

  • BTRFS - Btrfs is a file system with several device-like features. It is capable of addressing and managing more files, larger files, and larger volumes than the ext2, ext3, and ext4 file systems. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-btrfs for more information about creating Btrfs volumes.

File Systems
  • ext4 - The ext4 file system is based on the ext3 file system and features a number of improvements. These include support for larger file systems and larger files, faster and more efficient allocation of disk space, no limit on the number of subdirectories within a directory, faster file system checking, and more robust journaling. Ext4 is the default and recommended file system used by Fedora Workstation and Cloud. The maximum supported size of a single ext4 file system is 50 TB.

  • ext3 - The ext3 file system is based on the ext2 file system and has one main advantage - journaling. Using a journaling file system reduces time spent recovering a file system after a crash, as there is no need to check the file system for metadata consistency by running the fsck utility every time a crash occurs.

  • ext2 - An ext2 file system supports standard Unix file types, including regular files, directories, or symbolic links. It provides the ability to assign long file names, up to 255 characters.

  • swap - Swap partitions are used to support virtual memory. In other words, data is written to a swap partition when there is not enough RAM to store the data your system is processing. A swap partition should always be created; see Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended for details such as the recommended size.

  • xfs - XFS is a highly scalable, high-performance file system that supports file systems up to 16 exabytes (approximately 16 million terabytes), files up to 8 exabytes (approximately 8 million terabytes), and directory structures containing tens of millions of entries. XFS also supports metadata journaling, which facilitates quicker crash recovery. The maximum supported size of a single XFS file system is 500 TB. Starting with Fedora 22, XFS is the default and recommended file system on Fedora Server.

    Note that the size of an XFS file system can not currently be reduced without destroying and recreating the file system. If you expect that you will need to adjust the sizes of your file systems often, using XFS is not recommended, as it makes administration substantially more time-consuming.

  • vfat - The VFAT file system is a Linux file system that is compatible with Microsoft Windows long file names on the FAT file system.

  • BIOS Boot - A very small partition required for booting from a device with a GUID partition table (GPT) on BIOS systems and UEFI systems in BIOS compatibility mode. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended for details.

  • EFI System Partition - A small partition required for booting a device with a GUID partition table (GPT) on a UEFI system. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended for details.

Software RAID Types
  • RAID0 (Performance) - Distributes data across multiple disks. Level 0 RAID offers increased performance over standard partitions and can be used to pool the storage of multiple disks into one large virtual device. Note that Level 0 RAIDs offer no redundancy and that the failure of one device in the array destroys data in the entire array. RAID 0 requires at least two disks.

  • RAID1 (Redundancy) - Mirrors all data from one partition onto one or more other disks. Additional devices in the array provide increasing levels of redundancy. RAID 1 requires at least two disks.

  • RAID4 (Error Checking) - Distributes data across multiple disks and uses one disk in the array to store parity information which safeguards the array in case any disk within the array fails. Because all parity information is stored on one disk, access to this disk creates a "bottleneck" in the array’s performance. Level 4 RAID requires at least three disks.

  • RAID5 (Distributed Error Checking) - Distributes data and parity information across multiple disks. Level 5 RAIDs therefore offer the performance advantages of distributing data across multiple disks, but do not share the performance bottleneck of level 4 RAIDs because the parity information is also distributed through the array. RAID 5 requires at least three disks.

  • RAID6 (Redundant Error Checking) - Level 6 RAIDs are similar to level 5 RAIDs, but instead of storing only one set of parity data, they store two sets. RAID 6 requires at least four disks.

  • RAID10 (Performance, Redundancy) - Level 10 RAIDs are nested RAIDs or hybrid RAIDs. They are constructed by distributing data over mirrored sets of disks. For example, a level 10 RAID array constructed from four RAID partitions consists of two mirrored pairs of striped partitions. RAID 10 requires at least four disks.

In most cases, at least the following mount points should always be created:

/boot - 1 GB

This partition contains the operating system kernel, which allows Fedora to boot. It also contains other files used during the bootstrap process. Due to the limitations of most firmware, creating a separate, small standard partition for this directory is recommended. In most scenarios, a 1 GB /boot partition is adequate.

If your system has a hardware RAID controller, be aware that some BIOS types do not support booting from it. In that case, the /boot partition must be created on a partition outside of the RAID array, such as on a separate hard drive.

Also note that the /boot directory can not be placed on a LVM logical volume. Use a standard partition.

/ (root) - 25 GB

This is where the root directory is located. The root directory is the top level of the directory structure. By default, all files are written to this partition unless a different partition is mounted in the path being written to (for example, /boot or /home). If you follow the recommended scheme described in this section, this will be the partition where most software packages will be installed.

For a minimal installation, a 10 GB root partition will be sufficient. However, for most common installations which include extra packages and a graphical user interface, the root partition should be at least 25 GB; with 75 GB being sufficient for most common use cases.

The / mount point is the top of the Linux Filesystem Hierarchy, and is referred to as the root file system, or root. The /root directory, sometimes pronounced "slash-root", is the home directory for the root user.

/home - at least 10 GB

To store user data separately from system data, create a dedicated mount point for the /home directory. This partition should be sized based on the amount of data that will be stored locally, number of users, and so on. This will allow you to upgrade or reinstall Fedora without erasing user data files. During the installation, a separate /home partition will be created if there are 50 GB or more free space for your Fedora installation.

When using Fedora as a workstation for normal use with a graphical environment, this mount point should have the most disk space assigned to it, as it will likely hold the most data (user settings, images, videos, etc).

swap - based on your system parameters

Swap partitions support virtual memory; data is written to them when there is not enough RAM to store the data your system is processing. This partition’s size is a function of system memory workload, not total system memory, and therefore is not equal to the total system memory size. Therefore, it is important to analyze what applications a system will be running and the load those applications will serve in order to determine the system memory workload. Application providers and developers should be able to provide some guidance.

When the system runs out of swap space, the kernel terminates processes as the system RAM memory is exhausted. Configuring too much swap space results in storage devices being allocated but idle and is a poor use of resources. Too much swap space can also hide memory leaks. The maximum size for a swap partition and other additional information can be found in the mkswap(8) man page.

Beginning with Fedora 33, disk-based swap is no longer created by default. Instead, ZRAM-based swap is automatically used. See man zram-generator and man zram-generator.conf for more information. Should you choose to create disk-based swap, you will have two swap devices: disk-based with a lower priority, and ZRAM-based with a higher priority.

The table below provides the recommended size of a swap partition depending on the amount of RAM in your system and whether you want sufficient memory for your system to hibernate. If you let the installation program partition your system automatically, the swap partition size will be established using these guidelines. Automatic partitioning setup assumes hibernation is not in use, and the maximum size of the swap partition is limited to 10% of the total size of the hard drive. If you want to set up enough swap space to allow for hibernation, or if you want to set the swap partition size to more than 10% of the system’s storage space, you must edit the partitioning layout manually.

Table 2. Recommended System Swap Space
Amount of RAM in the system Recommended swap space Recommended swap space if allowing for hibernation

less than 2 GB

2 times the amount of RAM

3 times the amount of RAM

2 GB - 8 GB

Equal to the amount of RAM

2 times the amount of RAM

8 GB - 64 GB

0.5 times the amount of RAM

1.5 times the amount of RAM

more than 64 GB

workload dependent

hibernation not recommended

At the border between each range listed above (for example, a system with 2 GB, 8 GB, or 64 GB of system RAM), discretion can be exercised with regard to chosen swap space and hibernation support. If your system resources allow for it, increasing the swap space may lead to better performance.

Distributing swap space over multiple storage devices - particularly on systems with fast drives, controllers and interfaces - also improves swap space performance.

BIOS Boot (1 MB) or EFI System Partition (200 MB)

The GRUB2 boot loader can be installed either in the Master Boot Record (MBR) or the GUID Partition Table (GPT) of the boot device. In order to determine which of these methods to use, the installation program considers the following variations:

Systems with BIOS firmware and UEFI systems in BIOS compatibility mode

If the disk is already formatted, the partitioning scheme is retained. If the disk is not formatted, or you have erased all existing partitions from the disk, the installer will choose the following:

  • MBR if the size of the disk is less than 2 TB (terabytes)

  • GPT if the size of the disk is more than 2 TB

    You can force the installer to use GPT on disks smaller than 2 TB by using the inst.gpt boot option as described in Boot Options. However, the opposite is not possible - you can not use MBR on disks larger than 2 TB.

    You need to create a BIOS Boot partition with a size of 1 MB to install on a system with BIOS firmware if the disk containing the boot loader uses GPT. If the disk uses a MBR, no special partition is necessary on a BIOS system.

Systems with UEFI firmware

Only GPT is allowed on UEFI systems. In order to install on a formatted disk with a MBR, it must be reformated and relabeled. All data currently on the disk will be lost.

UEFI-based systems require an EFI System Partition at least 50 MB in size (recommended size is 200 MB), regardless of the partitioning scheme.

If your system requires either a BIOS Boot partition or an EFI System Partition based on the requirements detailed above, this partition must be created as a standard physical partition. It can not reside on an LVM volume or a Btrfs subvolume.

Also note that if your system does not require any of these partitions, they will not be shown in the File System menu in mount point options.

Many systems have more partitions than the minimum listed above. Choose partitions based on your particular needs. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-advice for additional information and advice.

Only assign storage capacity to those partitions you require immediately. You may allocate free space at any time, to meet needs as they occur.

If you are not sure how best to configure the partitions for your computer, accept the automatic default partition layout provided by the installation program as described in Installation Destination.

Advice on Partitions

There is no best way to partition every system; the optimal setup depends on how you plan to use the system being installed. However, the following tips may help you find the optimal layout for your needs:

  • Consider encrypting any partitions and volumes which might contain sensitive data. Encryption prevents unauthorized people from accessing the data on the partitions, even if they have access to the physical storage device. In most cases, you should at least encrypt the /home partition, which contains user data.

  • In some cases, creating separate mount points for directories other than /, /boot and /home may be useful; for example, on a server running a MySQL database, having a separate mount point for /var/lib/mysql will allow you to preserve the database during a reinstallation without having to restore it from backup afterwards. However, having unnecessary separate mount points will make storage administration more difficult.

  • Some special restrictions apply to certain directories with regards on which partitioning layouts can they be placed. Notably, the /boot directory must always be on a physical partition (not on an LVM volume or a Btrfs subvolume), and /usr can not be on a Btrfs subvolume.

  • If you are new to Linux, consider reviewing the Linux Filesystem Hierarchy Standard at https://refspecs.linuxfoundation.org/FHS_2.3/fhs-2.3.html for information about various system directories and their contents.

  • Each kernel installed on your system requires approximately 20 MB on the /boot partition. The default partition size of 500 MB for /boot should suffice for most common uses; increase the size of this partition if you plan to keep many kernels installed at the same time.

  • The /var directory holds content for a number of applications, including the Apache web server, and is used by the DNF package manager to temporarily store downloaded package updates. Make sure that the partition or volume containing /var has at least 3 GB.

  • The contents of the /var directory usually change very often. This may cause problems with older solid state drives (SSDs), as they can handle a lower number of read/write cycles before becoming unusable. If your system root is on an SSD, consider creating a separate mount point for /var on a classic (platter) HDD.

  • The /usr directory holds the majority of software on a typical Fedora installation. The partition or volume containing this directory should therefore be at least 5 GB for minimal installations, and at least 10 GB for installations with a graphical environment.

  • If /usr or /var is partitioned separately from the rest of the root volume, the boot process becomes much more complex because these directories contain boot-critical components. In some situations, such as when these directories are placed on an iSCSI drive or an FCoE location, the system may either be unable to boot, or it may hang with a Device is busy error when powering off or rebooting.

    This limitation only applies to /usr or /var, not to directories below them. For example, a separate partition for /var/www will work without issues.

  • Consider leaving a portion of the space in an LVM volume group unallocated. This unallocated space gives you flexibility if your space requirements change but you do not wish to remove data from other volumes. You can also select the Thin provisioning device type for the partition to have the unused space handled automatically by the volume.

  • The size of an XFS file system can not be reduced - if you need to make a partition or volume with this file system smaller, you must back up your data, destroy the file system, and create a new, smaller one in its place. Therefore, if you expect needing to manipulate your partitioning layout later, you should use the ext4 file system instead.

  • Use Logical Volume Management (LVM) if you anticipate expanding your storage by adding more hard drives after the installation. With LVM, you can create physical volumes on the new drives, and then assign them to any volume group and logical volume as you see fit - for example, you can easily expand your system’s /home (or any other directory residing on a logical volume).

  • Creating a BIOS Boot partition or an EFI System Partition may be necessary, depending on your system’s firmware, boot drive size, and boot drive disk label. See Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-manual-partitioning-recommended for information about these partitions. Note that the graphical installer will not let you create a BIOS Boot or EFI System Partition if your system does not require one - in that case, they will be hidden from the menu.

  • If you need to make any changes to your storage configuration after the installation, Fedora repositories offer several different tools which can help you do this. If you prefer a command line tool, try system-storage-manager.

Kdump

This screen is disabled by default. To enable it during the installation, you must use the inst.kdump_addon=on option at the boot menu. See Advanced Installation Options for details, and The Boot Menu for instructions on using custom boot options.

Use this screen to select whether or not Kdump will be activated on the installed system, and how much memory will be reserved for it if enabled.

The Kdump configuration screen
Figure 22. Kdump

Kdump is a kernel crash dumping mechanism which, in the event of a system crash, captures the contents of the system memory at the moment of failure. This captured memory can then be analyzed to find the cause of the crash. If Kdump is enabled, it must have a small portion of the system’s memory (RAM) reserved to itself. This reserved memory will not be accessible to the main kernel.

To enable Kdump on the installed system, check Enabled. Then, select either Automatic or Manual memory reservation settings, and if you selected Manual, enter the amount of memory to be reserved in megabytes into the Memory to be reserved field.

The amount of memory which you should reserve is determined based on your system’s architecture (AMD64 and Intel 64 will have different requirements than IBM Power, for example) as well as the total amount of system memory. In most cases, automatic reservation will be satisfactory. If you insist on manual settings, see the Red Hat Enterprise Linux 7 Kernel Crash Dump Guide for guidelines. This document also contains more in-depth information about how Kdump works, how to configure additional settings, and how to analyze a saved crash dump.

The Usable System Memory readout below the reservation input field shows how much memory will be accessible to your main system once your selected amount of RAM is reserved.

Additional settings, such as the location where kernel crash dumps will be saved, can only be configured after the installation using either the system-config-kdump graphical interface, or manually in the /etc/kdump.conf configuration file.

After configuring Kdump settings, click Done in the top left corner to return to Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary.

Network & Hostname

The Network & Hostname screen is used to configure network interfaces. Options selected here will be available both during the installation (if needed for tasks such as downloading packages from a remote location) and on the installed system.

Network configuration is an expansive topic and many of the options available during the installation are beyond the scope of this document. For detailed information about networking, including both theoretical topics and specific instructions and examples, see the Fedora Networking Guide, available at https://docs.fedoraproject.org/.

The Network & Hostname screen. In the left pane
Figure 23. Network & Hostname

Locally accessible interfaces are automatically detected by the installation program and cannot be manually added or deleted. All detected interfaces are listed on the left side of the screen. Click an interface in the list to display its current configuration (such as IP and DNS address); the details are displayed on the right side of the screen.

Below the list of interfaces are two buttons. Use the + button to add a virtual network interface (Team, Bond or VLAN) as described in Adding a Virtual Network Interface. To remove a previously created virtual interface, select it in the list and click the - button.

To change settings such as IP addresses, DNS servers, or routing configuration for an existing interface (both virtual and physical), select the interface in the left pane and click Configure in the bottom right corner of the screen. Available settings are described in Editing Network Interface Configuration.

Use the ON/OFF switch in the top right corner to enable or disable the currently selected interface.

Below the list of connections, enter a host name for this computer in the Hostname input field. The host name can be either a fully-qualified domain name (FQDN) in the format hostname.domainname, or a short host name with no domain name. Many networks have a Dynamic Host Configuration Protocol (DHCP) service that automatically supplies connected systems with a domain name; to allow the DHCP service to assign the domain name to this machine, only specify the short host name.

Sanal Ağ Arayüzü Ekleme

Sanal ağ arayüzü eklemek için, arayüz listesinin altındaki + düğmesine tıklayın. Kullanılabilecek üç sanal arayüz türünden birini seçmenizi isteyen yeni bir pencere açılacaktır:

  • Bond - NIC (Network Interface Controller - Ethernet Kartı) Bonding, birden fazla fiziksel ağ arayüzünü tek bir bağlı kanala bağlamak için bir yöntem.

  • Team - NIC Teaming, bağlantıları birleştirmek için yeni bir uygulama, paket akışlarının hızlı işlenmesini sağlamak için küçük bir çekirdek sürücüsü ve diğer her şeyi kullanıcı alanında yapmak için çeşitli uygulamalar sağlayacak şekilde tasarlanmıştır.

  • Vlan (Virtual LAN - Sanal LAN) - Karşılıklı olarak izole edilmiş birden fazla ayrı yayın alanı oluşturma yöntemi.

Eklemek istediğiniz arayüz türünü seçin ve Ekle düğmesine tıklayın. Seçtiğiniz arayüz türü için kullanılabilir ayarları düzenlemenizi sağlayan başka bir iletişim penceresi açılacaktır. Kullanılabilir ayarlar hakkında bilgi için, https://docs.fedoraproject.org/ adresinde bulunan Fedora Ağ Kılavuzunun ilgili bölümlerine bakın. Temel belgelendirme ayrıca Ağ Arayüzü Yapılandırmasını Düzenleme bölümünde bulunabilir.

Ayarlar iletişim kutusunu kapattıktan sonra tekrar erişmek için, yapılandırılan arayüzler listesinden aynı arayüzü seçin ve ekranın sağ alt köşesindeki Yapılandır düğmesine tıklayın. Bir sanal arayüzü kaldırmak için, listeden seçin ve alt kısımdaki - düğmesine tıklayın.

Editing Network Interface Configuration

This section only details the most important settings for a typical wired connection used during installation. Many of the available options do not have to be changed in most installation scenarios and are not carried over to the installed system. Configuration of other types of networks is broadly similar, although the specific configuration parameters may be different. To learn more about network configuration after installation, see the Fedora Networking Guide, available at https://docs.fedoraproject.org/.

To configure a network connection manually, select that connection in the list on the left side of the screen, and click the Configure button. A dialog will appear that allows you to configure the selected connection. The configuration options presented depends on the connection type - the available options will be slightly different depending on whether it is a physical interface (wired or wireless network interface controller) or a virtual interface (Bond, Team or Vlan) which you previously configured in Adding a Virtual Network Interface.. A full description of all configuration settings for all connection types is beyond the scope of this document; see the Networking Guide for details.

The most common and useful options in the configuration dialog are:

Enable or disable the connection by default

In the General tab of the configuration dialog, you can select or unselect the Automatically connect to this network when it is available check box to allow or disallow this connection to connect by default. When enabled on a wired connection, this means the system will typically connect during startup (unless you unplug the network cable); on a wireless connection, it means that the interface will attempt to connect to any known wireless networks in range.

Additionally, you can allow or disallow all users on the system from connecting to this network using the All users may connect to this network option. If you disable this option, only root will be able to connect to this network.

It is not possible to only allow a specific user other than root to use this interface, because no other users are created at this point during the installation. If you need a connection for a different user, you must configure it after the installation.

Set up static IPv4 or IPv6 settings

By default, both IPv4 and IPv6 are set to automatic configuration depending on current network settings. This means that addresses such as the local IP address, DNS address, and other settings will be detected automatically each time the interface connects to a network. In many cases, this is sufficient, but you can also provide static configuration in the IPv4 Settings and IPv6 Settings, respectively.

To set static network configuration, navigate to one of the settings tabs and select a method other than Automatic (for example, Manual) from the Method drop-down menu. This will enable the Addresses field below.

In the IPv6 Settings tab, you can also set the method to Ignore to disable IPv6 on this interface.

Then, click Add on the right side and add a set of settings: Address, Netmask (for IPv4), Prefix (for IPv6), and Gateway.

The DNS servers field accepts one or more IP addresses of DNS servers - for example, 10.0.0.1,10.0.0.8.

The final option in both tabs is Require IPvX addressing for this connection to complete. Select this option in the IPv4 tab to only allow this connection if IPv4 was successful; the same principle applies to this setting in the IPv6 tab. If this option remains disabled for both IPv4 and IPv6, the interface will be able to connect if configuration succeeds on either IP protocol.

Configure routes

In the IPv4 Settings and IPv4 Settings tabs, click the Routes button in the bottom right corner to configure routing settings for a specific IP protocol on an interface. A new dialog will open, allowing you to Add a specific route.

If you confire at least one static route, you can disallow all routes not specifically configured here by enabling the Ignore automatically obtained routes.

Select Use this connection only for resources on its network to prevent this connection from becoming the default route. This option can be selected even if you did not configure any static routes. Enabling this option means that this route will only be used when necessary to access certain resources, such as intranet pages which require a local or VPN connection. Another (default) route will be used for publicly available resources if possible. Note that unlike the additional routes configured in this dialog, this setting will be transferred to the installed system. Also note that this option is only useful when more than one interface is configured.

When you finish configuring the interface’s routing settings, click OK to return to the configuration dialog.

Once you finish configuring the interface, click Save in the configuration window’s bottom right corner to save your settings and return to Network & Hostname.

Configuration and Installation Progress

The Configuration screen is displayed after you finish configuring all required items in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-summary and press the Begin installation button. After this point, the installation process actually starts and changes are being made to your selected disks. It is not possible to go back to the Installation Summary and change any settings configured there; if you need to do so, you must wait for the installation process to finish, reboot your system, log in and change your settings on the installed system.

The Configuration screen. Two more screens at the top require configuration. Installation progress is displayed at the bottom.
Figure 24. Configuration and Installation Progress

In the top part of the screen, two additional options are available, allowing you to configure authentication settings - the root password and an additional user account. Configuring the root password is required to finish the installation; creating a user account can be skipped. If you do so, you will be prompted to create a non-root user account after the installation finishes and your system reboots.

The bottom of the screen shows a progress bar and a message informing you of the current progress of the installation. When the installation finishes and the root password has been set, you can press the Finish configuration button to reboot your computer and log in to your newly installed Fedora system.

Before you finish the installation and reboot, either remove the media (CD, DVD or a USB drive) which you used to start the installation, or make sure that your system tries to boot from the hard drive before trying removable media. Otherwise, your computer will start the installer again instead of the installed system.

Root Password

The Root Password screen is used to configure the root password for your system. This password will be used to log into the administrator (also known as superuser) account, which is used for system administration tasks such as installing and updating software packages and changing system-wide configuration such as network and firewall settings, storage options and adding or modifying users, groups and file permissions.

The root account will always be created during the installation. However, you should always also create a normal user accont in Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-create-user and use that account to log in to the system. Only switch to the administrator account only when you need to perform a task which requires administrator access.

The root account has complete control over the system. If an unauthorized person gains access to this account, they can access or delete all users' personal files or otherwise exploit the machine for their own nefarious purposes. See the Fedora Security Guide, available at https://docs.fedoraproject.org/, for detailed documentation about account security and guidelines for choosing a strong password.

The Root Password screen. Use the text input fields to provide your root password.
Figure 25. Root Password

Once you choose a strong password, enter it in the Root Password field. The characters you write will be displayed as dots for security. Then, type the same password into the Confirm field to ensure you entered it properly. Both entered passwords must be the same.

As you enter the password, it will be evaluated and the installer will determine the password’s strength. If the installer considers your password weak, a message will appear at the bottom of the screen, explaining which aspect of your chosen password is considered insuficient. For example:

The password you have provided is weak: The password is shorter than 5 characters.

If a message similar to the above appears, it is highly recommended to choose a different, stronger password.

Once you configure the superuser password, click Done in the top left corner to return to Installing_Using_Anaconda.adoc#sect-installation-gui-installation-progress. If you selected a weak password, you must press the button twice.

Create User

The Create User screen can be used to create and configure one normal (non-root) user account during the installation. Only one user account can be configured here; if you require more accounts, wait until the installation completes, reboot your system and then create other accounts using either the useradd command in a terminal, or a graphical utility for managing user accounts (for example, the Users screen in the Settings menu in GNOME).

Creating a normal user account is not required to finish the installation; however, it is highly recommended. If you do not create one, you will have to log in to the system as root directly, which is not recommended.

The Create screen. Use the text input fields to create a user account and configure its settings.
Figure 26. Create User

To configure a user account, fill out the Full name (for example, John Smith) and Username (for example, jsmith). The username will used to log in from a command line; if you install a graphical environment, then your graphical login manager will use Full name.

Make sure that the Require a password to use this account check box is enabled, enter a password you want to use for this account into the Password field. The characters you write will be displayed as dots for security. Then, repeat the same password in the Confirm password field below to ensure you entered it properly. Both entered passwords must be the same.

As you enter the password, it will be evaluated and the installer will determine the password’s strength. If the installer considers your password weak, a message will appear at the bottom of the screen, explaining which aspect of your chosen password is considered insuficient. For example:

The password you have provided is weak: The password is shorter than 5 characters.

If a message similar to the above appears, it is highly recommended to choose a different, stronger password.

The Make this user administrator check box gives the user you are creatng administrative rights (by adding this user into the wheel group), allowing this user to use the sudo command to perform tasks normally only available to root using only the user password, instead of the root password. This may be more convenient, but can also pose a security risk.

If you give administrator privileges to an user, make sure that the account is protected by a strong password. Never give an user administrator privileges without requiring any password for the account.

See the Fedora Security Guide, available at the https://docs.fedoraproject.org/, for detailed information about password security including guidelines for selecting strong passwords.

To additional settings, click the Advanced button below the password input fields. A new dialog window titled Advanced User Configuration will open. This dialog is described in the following section.

Advanced User Configuration

The Advanced User Configuration dialog allows you to change the following settings for the new user account.

Advanced settings for the new user account.
Figure 27. Advanced User Configuration
  • The user’s Home directory (/home/username by default).

  • The user’s ID (UID). The default value is 1000. UIDs 0-999 are reserved by the system so they can not be assigned to an user.

  • The the group ID (GID) of the user’s default group. The default group name will be the same as the user name, and its default GID is 1000. GIDs 0-999 are reserved by the system so they can not be assigned to an user’s group.

  • The user’s group membership. The user account you are creating will always have one default group membership (the user’s default group with an ID set in the Specify a group ID manually field). In the Group Membership field, you can specify additional groups as a comma-separated list. Groups which do not already exist will be created; you can specify custom GIDs for them in parentheses. If you do not specify a custom GID for a new group, it will be assigned automatically.